อวี๋หวั่นผ่าตัดเสร็จเป็นเวลาสองวันแล้ว!เพียงแต่ ในสองวันนี้คนไข้ยังคงไม่ฟื้นขึ้นมา ทำให้ทางโรงพยาบาลประหม่าและกังวลเล็กน้อยส่วนญาติๆ ของอวี๋หวั่น แม้รู้อยู่แล้วว่าสถานการณ์ของลูกสาวตนเองอันตรายมาก แต่ตอนนี้ก็ยังคงอดโศกเศร้ายิ่งขึ้นไม่ได้ทว่าทุกคนก็ไม่ได้โทษทางโรงพยาบาล กลับรู้สึกขอบคุณมากอย่างที่คุณป้าพูดว่า “ฉันนึกภาพตอนที่หวั่นเอ๋อร์ไปจากฉันไว้แล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันคิดอยู่ทุกวัน แม้ไม่กล้าคิด แต่ก็มักจะฝันเห็นภาพนั้น ฉันรู้ว่าสักวันวันนั้นจะต้องมาถึง!”ความโศกเศร้าและจนปัญญาที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้คุณป้ามาที่โรงพยาบาลวันละห้าหกรอบ ตอนเช้าตรู่ที่ยังไม่ทันได้เปลี่ยนเวร ทุกครั้งที่กินข้าวเสร็จ และก่อนนอน…เธอไม่มีความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้หวังเพียงว่าหลังจากลูกสาวฟื้นขึ้นมาจะได้เจอตนโดยเร็วที่สุดแม้พยาบาลคอยย้ำว่าถ้าคนไข้ฟื้นขึ้นมาจะรีบแจ้งโดยเร็วที่สุด แต่คุณป้าก็อดพูดไม่ได้ “คุณพยาบาลคะ ถ้าฉันไม่ได้แวะมาดู ฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับจริงๆ ค่ะ”สัญญาณชีพของคนไข้คงที่แล้ว แต่เธอก็ยังไม่ฟื้นเสียทีทำให้เฉินชางและหลี่เป่าซานกังวลมากช่วงเช้าวันพฤหัส ในที่สุดอวี๋หวั่นก็ฟื้นขึ้นมา ช่วงเช้าพวกอวี๋หย่งกัง เหอจื้อเชียนมาดูอาการของอวี๋หวั่นที่ห้องสังเกตอาการด้วยตัวเองหลังจากอวี๋หวั่นฟื้นขึ้นมา หลี่เป่าซานถามคำถามรัวหลายคำถามแม้อวี๋หวั่นจะตอบช้าเล็กน้อย แต่ก็ถือว่ามีสติดีแม้การทำงานของ
