เพียงขอคุณพูดว่า…จางเซวียนล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา “ท่านประธานเฉินครับ นี่ๆๆๆ วีแชทผมครับ คุณแอดมาหน่อย ไว้ติดต่อกันนะครับ!”เฉินชางยิ้ม “ครับ ไว้คุยกันครับ”เห็นเฉินชางทิ้งช่องทางติดต่อเอาไว้ เหยาเล่อคังและจางเซวียนต่างเก็บโทรศัพท์มือถืออย่างพอใจเสี้ยวเจ๋อไห่และเฉินชางเดินออกไปพร้อมกัน “เอ่อ เฉินชางครับ ผมไปศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงกับคุณครับ”เสี้ยวเจ๋อไห่พูดจบพลันยิ้มพูดกับพวกเหยาเล่อคัง “หัวหน้าเสี้ยวครับ ผมกลับก่อนนะครับ เดี๋ยวสุดสัปดาห์มาใหม่”เหยาเล่อคังและเสี้ยวเจ๋อไห่ก็ไม่ได้เจอกันครั้งแรกแล้วเสี้ยวเจ๋อไห่มาโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่งบ่อยตั้งแต่สมัยหยางเพ่ยแล้ว ถือว่าเป็นขาประจำเหยาเล่อคังถึงขั้นเห็นเขาเป็นอาจารย์“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับหัวหน้าเสี้ยว”สำ หรับเรื่องเงิน ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ถึงอย่างไรคนมาก เสียงวิจารณ์ก็มาก ไม่สะดวกที่จะพูดอะไรตอนนี้ที่เสี้ยวเจ๋อไห่ไปกับเฉินชาง ความจริงก็เพราะสงสัยอยากรู้อยากเห็นจนแทบทนไม่ไหวแล้วเขาอยากรู้ว่าเฉินชางผ่าตัดอย่างไรทว่าถามไปก็ไม่ได้ความทำได้เพียงรอสังเกตเมื่อมีโอกาสการแพทย์เป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้ซึ่งกันและกันและพัฒนาไปด้วยกัน!ถึงอย่างไรพลังของคนเพียงคนเดียวก็มีจำ กัด
