ใช่แล้ว!เหยาเล่อคังรู้สึกว่าตนมือพันกันหมดแล้ว มือทั้งคู่ของเฉินชางเหมือนเครื่องจักรที่เคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องอุปกรณ์ผ่าตัดทุกชิ้นอยู่ในมือของเขาไม่ถึงสิบวินาทีก็เปลี่ยนเป็นอันต่อไปแล้วนี่ทำให้เหยาเล่อคังเกิดภาพหลอนเล็กน้อย!หรือว่า…ตนรู้จักเครื่องมือการผ่าตัดไม่ลึกซึ้งพองั้นหรือซึ่งก็เป็นความจริง!การกระทำหลังจากนี้ของเฉินชางได้บอกเขาว่า ช้อนตักสารก็ใช้แบบนี้ก็ได้ด้วย!ทว่า พูดตามตรง แม้เหยาเล่อคังเห็นแล้วยังไม่กล้าใช้สุ่มสี่สุ่มห้า!เพราะสิ่งนี้ต้องดำเนินการอย่างแม่นยำมากและมือต้องนิ่งมาก!และมือของเฉินชางก็นิ่งและเบามาก ทำให้เหยาเล่อคังประหลาดใจเล็กน้อย เฉินชางใส่ถุงมือสองชั้นจริงไหมไม่เพียงแค่ช้อนตักสาร เข็มเจาะ แหนบ ด้ามจับมีด…ทุกการกระทำล้วนทำให้เหยาเล่อคังได้เปิดหูเปิดตา เกือบจะอุทานด้วยความตกใจ!ครั้งนี้มาไม่เสียเที่ยวเลยจริงๆ!เหยาเล่อคังรู้สึกว่า วิธีหลายอย่างของเฉินชางเขาไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน“เกิดอะไรขึ้น”ตอนนี้เอง จู่ๆ เฉินชางก็ขมวดคิ้วเหลือบมองเหยาเล่อคังแวบหนึ่งเหยาเล่อคังสีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบขอโทษ!“ขอโทษครับ ขอโทษครับ! เหม่อนิดหน่อย!”จางเซวียนเองก็อึ้ง เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะเอ่ยปากกล่าวโทษหัวหน้าเหยา!นี่มันที่ของเรานะเดี๋ยวก็ขังคุณไว้ให้ผ่าตัดที่นี่ทุกวันหรอกแต่ประเด็นคือ…หัวหน้ากลับขอโทษเกินไปแล้วจริงๆ!ทว่าจางเซวียนไม่กล้าเหม่อหรอกนะ หรือจะพูดให้ถูกคือทำใจเหม่อไม่ลงจ
