ส่ายหน้าไม่ได้ “หัวหน้าหม่าความจริงบางครั้งผมก็อิจฉาคุณมากเลย ไม่จำ เป็นต้องวิ่งรอกทุกวันแบบผมอันที่จริง…ธรรมดาหน่อยดีที่สุดแล้ว!”จากนั้นเฉินชางก็เดินออกไป ทิ้งให้หม่าเยว่ฮุยถลึงตาอ้าปากค้างมองตามหลังเจ้าหนุ่มคนนี้ มึนงงไปชั่วขณะหลังจากเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมา…ก็ยกมือตบหน้าตัวเองหลายที“ใครใช้ให้คุณปากเสีย! ใครใช้ให้คุณปากเสียกัน!คุณว่างนักหรือไงถึงปล่อยให้เขามาอวดเบ่งใส่ได้!”….เฉินชางไม่ได้ขับรถไปเอง แต่เรียกแท็กซี่ไปยังโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่งตลอดการเดินทาง เฉินชางยุ่งง่วนกับการค้นหาอุปกรณ์ที่ช่วยเพิ่มการป้องกันให้ตัวเองเขาหาพบสองชิ้น ชิ้นหนึ่งคือ [เสื้อกาวน์ของเบธูน] +ค่าป้องกัน 20 แต้ม ซึ่งพอสวมชุดคลุมผ่าตัดไปสักพักก็แทบจะไม่มีผลเลยอีกชิ้นคือ [หน้ากากป้องกัน] +ค่าป้องกัน 20 แต้ม อันนี้น่าจะใช้งานได้แต่ว่า เฉินชางรู้สึกอยู่ตลอดว่ายังไม่เพียงพอระวังไว้หน่อยแล้วกัน!อย่าให้นิ้วมีแผลและอย่าปนเปื้อนทรีโพนี แพลลิดัม[2]เด็ดขาด…ไม่นานนักเฉินชางก็มาถึงโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ที่นี่คือสถานที่ที่หลี่เป่าซานเคยประจำ อยู่หลังจากมาถึงแผนกศัลยกรรมทั่วไปแล้วโทรติดต่อไปเสี้ยวเจ๋อไห่ก็พาเฉินชางและเหยาเล่อคังไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการเหยาเล่อคังเพิ่งพบเฉินชางไปเมื่อไม่นานนี้ ถึงขั้นที่เป็นเพราะเฉินชางถึงทำให้รุ่นพี่ยอมมาที่โรงพยาบาล มากินข้าวกับทุกคนมื้อหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าจะได้พบ
