งไงฝ่ายอบรมบุคลากรก็เพิ่งอนุมัติ ยังไม่ทันเตรียมตัวดีก็ต้องเริ่มผ่าตัดแล้ว จะเตรียมตัวอะไรได้กัน
พวกเขาต่างรู้ว่า ความหวังของเหอจื้อเชียนกับสวีจื่อหมิงตกอยู่บนตัวของเฉินชาง
ไม่นาน ผู้อำนวยการและเหล่าหัวหน้าหลายสิบคนก็พากันตามมาในห้องสังเกตการผ่าตัด รอการผ่าตัดเริ่มขึ้น
ถึงแม้อู๋ถงฝู่อยู่ที่นี่ แต่ทุกคนก็ยังพากันกระซิบกระซาบพูดคุยกันเสียงเบา
ทางฝั่งห้องผ่าตัด อวี๋หวั่นมองเฉินชาง ดวงตาวับวาวเพราะน้ำตา “คุณหมอเฉิน ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว…คุณต้องช่วยฉันบริจาคให้สำเร็จนะ ฉันคิดดีแล้ว บริจาคจมูกของฉันให้เด็กคนนั้น เธอกำลังรออยู่…”
หลังเฉินชางได้ยินก็ใจเต้นกระตุก!
หรือว่าจ้าวซือหาน?
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางอดสูดหายใจลึกไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนี้จริง โลกนี้ก็บังเอิญเกินไปแล้ว
เฉินชางพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น “คุณต้องตั้งใจอยู่ต่อไป!
การที่คุณอยู่ต่อมันมีค่ามากกว่าการบริจาคอวัยวะของคุณ!”
เฉินชางจับมือเธอพร้อมพูดอย่างจริงจัง
นี่ไม่ใช่คำสัญญาอะไร ยิ่งไม่ใช่การรับประกัน เป็นแค่คำอวยพรของเขา
การรักษาทางการแพทย์ไม่เคยเป็นเรื่องซ้ำซาก ชีวิตคนป่วยแขวนอยู่บ
