เอง! พี่ดูสภาพพี่ตอนนี้ อันหยางดีขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วเมืองหลวงไม่ดีเ เหรอ พี่มีอนาคตที่ดีกว่าแท้ๆ พี่…พี่มันคนขี้แพ้!”
หลี่เป่าซานฟังแล้วกลับพูดว่า “ผมจะอยู่ที่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”
เหยาเล่อคังอดเย้ยหยันไม่ได้ “ใช่ครับ ไม่เกี่ยวกับผม ผมแค่ดูถูกพี่เฉยๆ ไม่เกี่ยวกับผมก็จริง แล้วเกี่ยวกับอาจารย์ไหมครับ ผมรู้ว่าทำไมพี่ถึงไม่กล้ามาเมืองหลวง เพราะพี่กลัว พี่กำลังหนี พี่ขี้ขลาดมาก! แค่ผ่าตัดพลาดไปครั้งเดียว ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือครับ
ถ้าผมเป็นอาจารย์ ผมจะไม่รับลูกศิษย์อย่างพี่อีกต่อไป เพราะพี่ไม่คู่ควรกับการเป็นรุ่นพี่ที่เป็นลูกศิษย์คนแรกของอาจารย์! อาจารย์เคยบอกว่า สิ่งที่ทรงพลังที่สุดของศัลยแพทย์ไม่ ใช่การผ่าตัด แต่เป็นหัวใจของพวกเขา พี่จะต้องมีหัวใจที่ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค พี่มีไหม ไอ้คนขี้แพ้! เอาเถอะครับ หลังจากพี่วางสายไปครั้งนี้ ผมจะไม่โทรหาพี่อีก”
ขณะนี้เฉินชางพลันพูดขึ้น “หัวหน้าหลี่ ผมเฉินชางนะครับ
