ย เฉินชางชะงักไปทันที เพราะ…ชื่อนี้คุ้นมาก นี่มันอาจารย์ของหัวหน้าไม่ใช่เหรอ
เหอจื้อเชียนได้ยินเรื่องนี้แล้วพยักหน้าพร้อมถอนหายใจ “ถ้าคุณท่านหยางยังอยู่ การผ่าตัดหลอดเลือดทั่วไปของประเทศเราคงพัฒนาไปอีกสองขั้นแล้ว และมาร์แฟนอาจจะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป น่าเสียดายที่คุณท่านหยางเสียชีวิตก่อนวัยอันควร”
ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างเสียดาย
แท้จริงแล้ว ความก้าวหน้าทางสังคม บางทีก็ต้องพึ่งวีรบุรุษจริงๆ ในสังคมมีคนธรรมดามากมาย แต่น้อยคนที่จะมีส่วนร่วมในการพัฒนาโลกได้อย่างแท้จริง
จู่ๆ สวีจื่อหมิงก็ถามขึ้น “จริงสิ เหล่าเหอ คุณท่านหยางเพ่ยมีลูกศิษย์ไหมครับ ผมจำได้ว่าเขามีลูกศิษย์หลายคนเลยนะครับ ตอนนั้นผมเองก็รุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา”
เหอจื้อเชียนได้ยินแบบนี้ก็ปรบมือขึ้นมาทันที “จริงด้วย ลองถามพวกเขาดูดีกว่าครับ!”
เย็นวันนั้น ทุกคนจึงไปที่แผนกศัลยกรรมทั่วไปในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
หัวหน้าชื่อเหยาเล่อคัง เป็นหัวหน้าหัวโล้นคนหนึ่ง พอเจอกันก็เชิญทั้งสามเข้าห้องทำงานพร้อมรอยยิ้ม
“หัวหน้าเหยา เราจะไม่อ้อมค้อม บอกจุดประสงค์ที่มาหาคุณในตอนนี้ตามตรงเลยนะครับ” เหอจื้อเชียนและเหยาเล่อคังมีปฏิสัมพันธ์กันมาโดยตลอด
“ต
