ก็โล่งอก จากนั้นจึงออกจากห้อง
ตอนที่เตรียมจะเลิกงาน โทรศัพท์มือถือของเฉินชางกลับดังขึ้น
เห็นว่าเป็นอาจารย์เมิ่ง ความโศกเศร้าบนใบหน้าของเฉินชางก็หายไปไม่น้อย
“เสี่ยวเฉิน คุณอยู่ไหน” เมิ่งซีน้ำเสียงเผด็จการ ถามอย่างสบายๆ
เฉินชางยิ้ม “เพิ่งเลิกงานครับ ท่านเมิ่งมีอะไรให้รับใช้ครับ”
เมิ่งซีได้ยินคำพูดของเฉินชางก็ชะงักไป “เฮ้อ มีเรื่องทุกข์ใจ ออกมากินปิ้งย่างกัน!”
เฉินชางมองบนทันที “ให้ผมไปกินปิ้งย่างกับคุณที่อันหยาง เห็นผมว่างขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
เมิ่งซียิ้มอย่างลึกลับ “คุณไปรับเสี่ยวฉิน เดี๋ยวเรียกรถมากัน ฉันมาเมืองหลวงจะมาพึ่งคุณแล้ว”
เฉินชางได้ยินแล้วดีใจขึ้นมาทันที “ได้ครับ วันนี้ฉินเยว่อยู่เวรดึก คุณอยู่ไหนครับ เดี๋ยวผมเรียกรถไปหา”
เมิ่งซีส่งที่อยู่ให้เฉินชาง ไม่ไกลจากที่นี่มาก เฉินชางจึงรีบโบกรถไป
ตอนนี้เก่อฮว๋ายมองอาจารย์เมิ่งด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจ ไหนบอกว่าเจอกันสองคน ตามตัวเฉินชางมาทำไม
เก่อฮว๋ายที่ตอนแรกคาดหวังเต็มประดา วันนี้ใส่ชุดสูทดูหล่อเหลา เตรียมดินเนอร์อย่างโรแมนติกกับอาจารย์เมิ่ง
แต่…คิดไม่ถึงว่าจะเป็นปิ้งย่าง
ชุดสูทราคาหมื่นกว่าหยวนของผมจะรับไหวได้อย่างไร
ไม่นานทั้งสามก็เจอกันที่ร้าน
