คนเป็นแม่กลับทำอะไรไม่ได้เลย ความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้ทรมานเกินไปจริงๆ
เธออยากรู้ว่าเพราะอะไร!
ครอบครัวของเธอทำอะไรผิดกันแน่
ทำไมถึงต้องลงโทษพวกเธอแบบนี้ ทำไม…ฉันผิดไปแล้ว…ปล่อยลูกสาวฉันไปเถอะนะ
คุณป้าขาอ่อนทรุดลงพื้นโดยตรง ลูกสาวทั้งสองตกใจ รีบพยุงขึ้นมา จากนั้นทุกคนพลันออกจากห้องสังเกตอาการ
หลังจากทุกคนออกไป เสี่ยวเคอหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะยื่นให้กับคุณป้าและลูกสาวของเธอ
ความจริงเฉินชางเองก็อยากรู้ว่าทำไมเธอถึงคิดสั้นฆ่าตัวตาย แต่…ประเด็นนี้เหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับตน
เหมือนอย่างที่เหล่าเฮ่อพูดไว้ ในฐานะหมอ ทำหน้าที่ที่ควรทำให้ดีที่สุดก็พอแล้ว
เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับคุณก็ไม่ต้องไปสนใจ และไม่ต้องไปคิดมาก ไม่อย่างนั้นมีแต่จะเพิ่มความเครียดให้ตนเองเปล่าๆ
ทว่า เฉินชางปล่อยวางไม่ได้จริงๆ
จังหวะนี้เอง จู่ๆ เสี่ยวเคอพลันถามว่า “คุณป้าคะ อวี๋หวั่น…”
คุณป้ามองเสี่ยวเคอ อดพูดไม่ได้ “คุณ คุณคงจะรุ่นราวคราวเดียวกับหวั่นเอ๋อร์สินะ”
เสี่ยวเคอพยักหน้า “ฉันก็เกิดปี 1995 ค่ะ”
คุณป้าสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะใช้วิธีแบบนี้จบชีวิตของตัวเอง…ความจริงอวี๋หวั่นเป็นเด็กที่มองโลกในแง่ดีมาก เป็นเด็กที่