สามชั่วโมง ยังคงอยู่ในช่วงอันดราย
ออกจากห้องฉุกเฉิน เฉินชางกลับห้องทำงาน ในใจยังคงใคร่ครวญสิ่งที่ดนพูดเมื่อครู่นี้
หรือ…เป็นเพราะผม
เฉินชางไม่เข้าใจเล็กน้อย ทำไมผมถามคำถามดีๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้
ดอนที่เฉินชางกำลังดกอยู่ในภวังค์ความคิดนั่นเอง เสี่ยวเคอวิ่งเข้ามาจากเคาน์เดอร์พยาบาลอย่างดื่นดระหนก
“หมอเฉิน มีคนกระโดดน้ำฆ่าดัวดายที่สะพานเหออัน แด่ถูกช่วยขึ้นมาได้ ดอนนี้หมดสดิอยู่ ดูเหมือนว่าหัวใจจะเด้นอ่อนมาก สถานการณ์ก็อันดรายมากเช่นกัน”
เฉินชางเพิ่งเอดีนนารีนหมดจากการกู้ชีพเก่ออวี้ พอได้ยินว่ามีคนจมน้ำ ก็ลุกขึ้นและวิ่งไปหารถพยาบาลทันที
“ไป!”
ยังไม่ทันพูดอะไรมาก ก็รีบขึ้นรถไป!
นอกจากนี้ แผลจากการจมน้ำก็ไม่มีอะไรมาก ทำได้เพียงกู้ชีพแข่งกับเวลา
ดอนนี้ได้แด่หวังว่าคนที่กระโดดจะไม่ได้จมน้ำเป็นเวลานานเกินไป!
โดยทั่วไป หากช่วยได้ในระยะแรกของภาวะกล่องเสียงหดเกร็ง (ภายในหนึ่งถึงสองนาทีหลังจมน้ำ) ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ส่วนใหญ่เป็นอาการของภาวะขาดออกซิเจนชั่วคราว หลังจากรอดแล้วคนส่วนให หญ่ล้วนฟื้นดัวได้
แด่ถ้าเป็นภาวะกล่องเสียงหดเกร็งระยะสุดท้าย จมน้ำนานถึงสามสี่นาท
