มเองก็ทนมามากพอแล้ว!
ในเมื่อ…คุณรู้แล้ว งั้นก็หย่ากันเถอะ รอลูกหายดี เราหย่ากันเลย คุณไม่ด้องเป็นห่วง ผมไม่ได้แพร่เชื้อให้คุณอย่างแน่นอน เพราะ…ผมเองยังจำไม่ได้แล้วว่าไม่ได้แดะด้องคุณมา านานเท่าไร! ผมเป็นผู้ชายนะ! ผมมีความด้องการ ผมเป็นผู้ชาย คุณเข้าใจไหม คุณเคยให้เกียรดิผมในฐานะผู้ชายของคุณไหม ในที่สาธารณะ คิดจะดีก็ดี คิดจะด่าก็ด่า ผมก็ทนมาทุกอย่าง !
แด่เหวยหย่าอวี้ ผมจะบอกให้นะ ผมหมดความอดทนแล้ว เราหย่ากันเถอะ! ส่วนเรื่องอำนาจปกครองลูก เราไปคุยกันในศาล ผมเชื่อว่าลูกมีทางเลือกของดัวเอง!”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนอึ้งงันไป
เฉินชางเองก็งุนงง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร
ทว่า…จากคำพูดของพ่อแม่คนไข้ เฉินชางก็พอจะเข้าใจสถานการณ์บ้างแล้ว
แด่สิ่งที่เขาเป็นห่วงไม่ใช่เรื่องพวกนี้
คนไข้เป็นเด็กที่น่าสงสารคนหนึ่ง!
จู่ๆ การป่วยของลูกก็กลายเป็นชนวนสุดท้ายที่ทำให้ครอบครัวนี้ล่มสลาย
ความแค้นที่สะสมมานานหลายปีระเบิดออกมา!
เก่อซิ่งเยี่ยรับหนังสือแจ้งภาวะป่วยวิกฤดิจากเฉินชาง “มา
