เยว่ฮุยรีบถามว่า “คุณให้น้ำเกลืออะไรไป”
เหมียวเกาจวินเรียบเรียงคำพูด “ที่ผมให้คือลีโวฟลอกซาซิน[1]เป็นยาต้านการอับเสกแบบควิโนโลน[2]ไม่จำเป็นต้องทดลองกับผิว และผมถามคนไข้แล้วว่าแพ้ยาชนิดนี้หรือเปล่าครับ”
ตอนนี้สิ่งที่เหมียวเกาจวินต้องทำคือพิสูจน์ว่าตนไม่ผิด
หม่าเยว่ฮุยซักประวัติคนไข้ ส่วนเฉินชางพาเด็กสาวเข้าห้องฉุกเฉินไป
“ทำคลื่นไฟฟ้าหัวใจ!”
“เครื่องติดตามสัญญาณชีพ”
เสี่ยวเคอดำเนินการอย่างเร่งรีบ
เด็กสาวคนนี้อวบอ้วน ถือว่าน่ารักดี
เฉินชางไม่ได้คิดไร้สาระ เขากำลังพิจารณาอีกหนึ่งปัญหาหนึ่ง!
เป็นผลข้างเคียงจากการให้น้ำเกลือจริงหรือ
มีความเป็นไปได้อื่นหรือไม่!
ปฏิกิริยาจากการให้สารเข้าเส้นเลือดเกิดขึ้นได้จริง เช่น คลื่นไส้ อาเจียน ปวดศีรษะ เวียนศีรษะ กระสับกระส่ายเป็นต้น ในกรณีที่รุนแรง อาจเกิดอาการต่างๆ เช่น หมดสติ ความดันโลหิตลดลง ง ระบบหายใจล้มเหลว และเสียชีวิตได้
ทว่าคนไข้มีประวัติการปวดช่องท้องอยู่แล้ว
ตอนนี้จะตัดความเป็นไปได้เหล่านี้ออกไม่ได้!
ไม่นานคลื่นไฟฟ้าหัวใจก็ออกมา ปกติ!
เพิ่งเชื่อมจอภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจ เฉินชางก็รีบพูดว่า “เจาะเลือด ตรวจโรคทั่วไป กา
