มื้อกลางวันหลากหลายมาก มีเชฟที่ทำอาหารตะวันตกโดยเฉพาะ รสชาติดีมาก
เฉินชางกินอิ่มก็หามุมในสวนรับการฆ่าเชื้อด้วยรังสีอัลตราไวโอเลต
เด็กชายทั้งสามคนและเด็กหญิงวิ่งเข้ามา
ที่นี่เป็นพื้นหญ้า ตอนนี้ประมาณเดือนพฤษภาคม ดอกไม้ใบหญ้ากำลังผลิบาน มีนกส่งเสียงร้อง กลิ่นดอกไม้หอมโชยปะปนกลิ่นดินโคลน
เฉินชางจิบโซดา หลับตาบนเก้าอี้โยก ถือว่าผ่อนคลาย!
“ว้าว นี่…แมลงสาบเหรอ”
“มีตั้งหลายตัว!”
“ตายหรือยัง”
“ยัง…นายดูสิ ยังขยับอยู่เลย!”
เด็กๆ ที่มีความอยากรู้อยากเห็นไม่รู้ไปเอาแมลงสาบที่กำลังจะตายมาจากไหน หลังจากพิจารณาแล้ว คิดว่าควรจัดงานศพให้พวกมันสักหน่อย
ตอนนี้เอง จู่ๆ เด็กหญิงก็เดินมาอยู่ข้างๆ เฉินชางอย่างระมัดระวัง ถามเสียงเบา “คุณอาคะ คุณอามีเวทมนตร์ใช่ไหมคะ”
เฉินชางอึ้ง รู้สึกว่าตนควรแกล้งพวกเขาสักหน่อย “ใช่ครับ อามีเวทมนตร์ช่วยชีวิต! ทำให้คนสุขภาพร่างกายแข็งแรง ทำให้คนขี้เหร่กลายเป็นคนสวย!”
เด็กหญิงได้ยินแล้วพลันพูดว่า “งั้น…งั้นคุณอา…ทำให้พวกเขาฟื้นคืนชีพได้ไหมคะ”
เด็กหญิงพูดอย่างไร้เดียงสา
เฉินชางหันมองแมลงสาบพวกนั้นแล้วมองบนทันที
ทว่าเขามองสนามหญ้ารอบๆ ที่เพิ่งถูกตัดแต่งมา แมลงสาบพวกนี้คงจะตายเพราะยาฆ่าแมลง
คิด
