ืองอันหยาง เพิ่งผ่าตัดเสร็จ! กลับบ้านไปจะลองเลย!”
…
เห็นหลายคนอยากลองทำตาม จู่ๆ เฉินชางก็ถอนหายใจ “วงการนี้ไม่โดดเดี่ยว!”
เขาตัดสินใจว่า พรุ่งนี้ไปทำงานจะต้องเป็นวันที่สุดยอด เขาจะไปถามสวีจื่อหมิงว่าเมื่อวานเขาฝึกเย็บเป็นอย่างไรบ้าง
วันถัดมา เฉินชางรีบไปโรงพยาบาลแต่เช้า
เห็นเพียงเหล่าหม่าที่ขอบตาดำท่าทางกริ้วโกรธเดินมา
เฉินชางอึ้งไปทันที “เอ๊ะ หัวหน้าทีมหม่า เมื่อคืนเวรดึกเหรอ ทำไมขอบตาดำขนาดนี้”
หม่าเยว่ฮุยหรี่ตา จ้องเฉินชางอย่างขึ้งโกรธจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อเฉินชางเสียเดียวนี้ “เมื่อคืนผมนอนที่โรงพยาบาล!”
เฉินชางได้ยินแบบนี้ก็ถอนหายใจ “หัวหน้าหม่าทำหน้าที่ดีจริงๆ”
หม่าเยว่ฮุยสีหน้ามืดมน “ผมถูกภรรยาไล่ออกมาต่างหาก!”
เฉินชางอึ้งไปทันที “ปัญหา…ครอบครัวเหรอครับ”
หม่าเยว่ฮุยส่ายหน้า “ผมแค่ทำกระโปรงจีวองชี่พังไปตัวหนึ่งเอง เมื่อวานซักผ้าทั้งวัน ตกดึกไล่ผมมานอนที่แผนกฉุกเฉินอีก คุณนี่มัน จงใจแกล้งกันชัดๆ!”
เฉินชางได้ยินแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที!
หม่าเยว่ฮุยถลึงตาใส่เฉินชาง “คุณยังมีความสุขได้อยู่เหรอ”
เฉินชางตกใจ “เปล่านะครับ คุณเห็นผมมีความสุขเหรอ”
หยางเจี๋ยเดินเข้ามา “หมอเฉิน ท่าทางมีความสุขจัง
