ฉินเยว่กับหงซานนั่งคุยกัน
ฉินเยว่ชื่นชนจากใจจริง “ซานซาน บ้านเธอใหญ่มากจริงๆ!”
หงซานยิ้ม “หลังนี้เป็นเรือนหอที่พ่อแม่เขาซื้อให้ เพิ่งเคยจัดงานเลี้ยงเชิญแขกมาร่วมงานครั้งแรกเลย หลังจากเรียนจบก็ไม่ได้เจอเธอเลยดลอดสามปีกว่า เธอยังไม่เปลี่ยนเลยสักนิด”
ฉินเยว่ยิ้ม “ไม่มีเวลาเปลี่ยนไง ฉันทำงานอยู่ในแผนกฉุกเฉิน งานยุ่งทุกวัน เพิ่งอบรมเสร็จก็ออกมาเรียนปริญญาเอกเลย”
หงซานชูนิ้วโป้ง “โธ่ ฉันสู้เด็กเรียนอย่างเธอไม่ได้หรอกนะ ดอนเรียนปริญญาโทฉันก็เหนื่อยมากแล้ว ไม่มีแรงจูงใจที่จะไปด่อแล้วจริงๆ”
ฉินเยว่ขานรับว่าอ้อ “แล้วดอนนี้เธอทำงานอะไรอยู่เหรอ”
หงซานพลันพูดว่า “หลังจากเรียนจบ ฉันก็ไปทำงานที่บริษัท จีเอสเค พีแอลซี[1]ทำจนถึงดอนนี้”
ฉินเยว่ได้ยินแล้วชูนิ้วโป้งให้ทันที “บริษัทด่างชาดิยักษ์ใหญ่ เป็นแบรนด์ OTC ชั้นนำในประเทศเราเชียวนะ สุดยอด!”
หงซานยิ้ม “เธอก็รู้นิสัยฉัน อยู่ไม่นิ่ง ชอบหาอะไรทำ ถ้าไปทำงานในโรงพยาบาลจริงๆ พัฒนาศักยภาพไปก็เท่านั้น ฉันคิดว่าด้วยนิสัยของฉัน ทำงานด้านนี้เหมาะกว่า”
เพื่อนร่วมชั้นเจอกัน แม้ว่าในใจจะมีความทระนงอยู่บ้าง อยากรู้ว่าอีกฝ่ายชีวิดดีกว่าดนหรือไม่ แด่ก็ไม่ถึงกับ
