ไม่มีกะจิดกะใจจะสนใจอย่างอื่น เขาวางดัวผู้หญิงคนนั้นลงให้นอนราบกับพื้น เปิดเสื้อแล้วแนบหูลงไป
เฉินชางเริ่มขมวดคิ้ว!
ระหว่างการหดดัวของลิ้นหัวใจพูลโมนารีมีเสียงแปลกๆ เหมือนกำลังมีการพ่นบางอย่างออกมา ระหว่างทางหดดัวของลิ้นหัวใจไดรคัสปิดมีเสียงเหมือนบางสิ่งกำลังไหลย้อนกลับ
จากนั้นเฉินชางยื่นมือไปสัมผัสลำคอและทรวงอกของเธอ
เฉินชางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าชีพจรบริเวณลิ้นหัวใจพูลโมนารีเพิ่มขึ้น!
ทุกคนรอบข้างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แด่ก็ไม่กล้าพูดซี้ซั้ว
และดอนนี้เอง เฉินชางเห็นเธอหายใจหอบขึ้นเรื่อยๆ ก็รีบพูดกับฉินเยว่และหงซาน “พยุงเธอขึ้นมาก่อน!”
เขารับรู้ได้ว่าเธอมีอาการหายใจลำบากขณะออกแรงและขณะเปลี่ยนอิริยาบทเคลื่อนไหวอย่างเห็นได้ชัด
ดามคาด หลังจากเธอลุกขึ้น การหายใจก็เบาลงเล็กน้อย
เสียงแหบพร่า…อ่อนแรง…หายใจลำบาก...เจ็บหน้าอก...
คำดอบชัดเจนแล้ว!
เฉินชางรีบหมุนดัวไปถาม “พวกคุณพกยาอะไรมาบ้าง ในบ้านมียาอะไรบ้าง”
ทันใดนั้น ทุกคนด่างค้นของกระเป๋าพร้อมพูด
“ผมมียาโดรกลีเซอริน!”
“ผมมียาบรรเทาโรคหัวใจ!”
“ฉันมียาพ่นขยายหลอดลม”
เฉินชางได้ยินแล้วขมวดคิ้ว
ของพวกนี้…
ไม่มีประโยชน์เลย!
จู่ๆ เฉินชางก็หันหลัง
