ขา น่าเสียดาย…ที่ตอนนั้นผมชอบแม่ของลูกมากกว่า!”
หลิวฉวนมองเมิ่งซีแวบหนึ่ง “เอ่อ…ศาสตราจารย์! คิดไม่ถึงว่าคุณเป็นอาจารย์ของอาจารย์เฉิน!”
ตอนนี้เมิ่งซีเองก็ดีใจเล็กน้อย!
“หัวหน้าหลิว เฉินชางเป็นคนวิจัยการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจไมทรัลโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้นเหรอคะ”
หลิวฉวนพยักหน้า “ควรจะบอกว่า อาจารย์เฉินปรับปรุงมากกว่า เขามีไหวพริบที่มีเอกลักษณ์เฉพาะต่อการผ่าตัด”
ตอนนี้เอง หลิวฉวนอึดอัดเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่า…คนที่นี่จะเป็นคนรู้จักของเฉินชางทั้งหมด
และยังได้เจออาจารย์ของอาจารย์…
ควรจะเรียกว่าอย่างไรดี
เมิ่งซีรีบยิ้มพูด “ศาสตราจารย์หลิวอย่าทำแบบนี้สิคะ เกรงใจกันเกินไปแล้ว เราต่างคนต่างเรียก คุณเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญ”
หลิวฉวนได้ยินแล้วคิดว่า แบบนี้จะดีเหรอ
“หัวหน้าเมิ่ง คุณเกรงใจเกินไปแล้ว คุณเป็นอาจารย์ของอาจารย์เฉิน ผมยังต้องเรียนทักษะกับคุณด้วยซ้ำ”
ทั้งสองเกี่ยงกันไปมาจนเมิ่งซีเก้อเขินหมดแล้ว
ถึงอย่างไร…
ระหว่างเธอกับเฉินชางเป็นอย่างไร เธอก็รู้อยู่แก่ใจ
พลันรู้สึกจนปัญญาขึ้นมา
แต่เมิ่งซีก็พูดขึ้นว่า “เฉินชางน่ะ ตอนผ่าตัดเขาจะอารมณ์รุนแรงจริงๆ…เมื่อก่อนฉันเองก็โดนเขาว่าอยู่บ่อยๆ”
หลิวฉวนได้ยินแบบนี้ก็อึ
