โมง
เฉินชางเฝ้าดูสภาพของเด็กชายด้วยความวิตกกังวลบางอย่าง
อายุเพิ่งจะไม่เท่าไร แค่สิบขวบ อะดรีนาลีนแค่นี้ก็พอแล้ว
หากอาการช็อกยังอยู่และยังไม่ดีขึ้นจะถือเป็นเคสร้ายแรง จำเป็นต้องใช้ยาจำพวกเดกซาเมทาโซน
พ่อแม่ของเด็กน้อยร้อนใจหนักกว่าเดิม อยู่ในห้องฉุกเฉิน พวกเขาไม่กล้าส่งเสียงดัง แต่ในใจยังคงสงสัย ทำไมครั้งแรกที่กินกีวียังไม่เป็นไร แต่ครั้งที่สองกลับแพ้ขึ้นมาเฉยๆ
อีกอย่าง…
หลังจากแพ้แล้ว ทำไมตอนนี้ยังไม่ดีขึ้นอีก
หรือว่าจะวินิจฉัยผิดพลาด
“คุณหมอ ผมไม่ได้สงสัยนะครับ…แต่ขอออกความเห็นหน่อยได้ไหมครับ หรือว่าจะไม่ใช่โรคภูมิแพ้ครับ ครั้งก่อนที่กินกีวีก็ยังดีๆ อยู่เลย คราวนี้จู่ๆ ก็แพ้ ผมเลยคิดว่ามันออกจะ…”
ตอนนี้ผู้ป่วยทำได้เพียงแค่รอ
ในตอนนี้เอง หมอที่เข้าเวรคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา “หมอเฉินครับ รีบมาดูนี่เร็ว คลื่นหัวใจเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ครับ”
เฉินชางกำลังจะอธิบาย พอเห็นจางหย่วนหมอเวรวิ่งมาพร้อมกับภาพคลื่นหัวใจ เขาก็ดูอย่างละเอียด
ทันทีที่เห็น เฉินชางก็ขมวดคิ้วทันที
“S1Q3T3[4]?” เฉินชางโพล่งขึ้นมาอย่างกระทันหัน “คุณกำจัดลิ่มเลือดที่อุดตันในปอดไปแล้วหรือยัง”
จางหย่วนได้ยินดังนั้นก็ผงะ “ลิ่มเลือดอุดตันในปอดเห
