ป มองเห็นแม่ของเถียนเจิ้งไค่ที่น้ำตาไหลดั่งสายฝน เธอกำหมัดยกมือให้กำลังใจ “หมอเฉิน พยายามเข้านะคะ!”
เฉินชางตะลึงไปเล็กน้อย พยักหน้ารับแล้วหันหลังเดินออกไป
รอจนเฉินชางเดินไปแล้ว แม่เถียนเอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้หมอเฉินแบกรับความกดดันมากกว่าพวกเรา ฉันมองออกว่าเขาเองก็กังวลมากเหมือนกัน!
พวกเราควรจะให้การสนับสนุนเขา! ให้กำลังใจเขา! เชื่อมั่นในตัวเขา!”
คำพูดของแม่เถียนทำให้อีกสองคนตื่นตัวขึ้นมา “หมอเฉิน พวกเราเชื่อในตัวคุณ!”
ครั้งนี้เฉินชางไม่ได้หันกลับไปอีก เดินมุ่งหน้าไปยังห้องฉุกเฉิน
หมอประจำวอร์ดวิ่งตามหลังเฉินชางมาติดๆ สะเทือนใจกับฉากนี้เช่นกัน
ระหว่างที่เดินตามหลังเฉินชางอยู่ เขาอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “บางครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องที่ไม่มั่นใจ ผมก็รู้สึกจนปัญญามากเหมือนกันครับ แต่ว่า…เวลาที่ได้รับความเชื อมั่นอย่างไม่คาดฝันกลับทำให้รู้สึกกดดันมากกว่าเดิมอีก”
เฉินชางพยักหน้ารับ สูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง
บนโลกนี้ มีเพียงความหวังและความเชื่อมั่นที่ไม่อาจทอดทิ้งไปได้…
หมอประจำวอร์ดรวบรวมความกล้าเอ่ยออกไป “หมอเฉินครับ…ผม…
ผมอยากเข้าผ่าตัดกับคุณคร
