ด้ยินก็พยักหน้าตอบรับ “ได้ครับ ผมจำได้ว่าทางครอบครัวพวกเขารู้จักกับประธานกงไต้เจินสินะครับ
เอาละ เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ พี่หยางสบายใจได้ครับ”
เฉินชางเอ่ยปลอบด้วยรอยยิ้ม
หยางเจี๋ยพยักหน้า “ขอบคุณนะคะหมอเฉิน”
เฉินชางยิ้มให้ “ไม่เป็นไรครับ”
ทางนี้เพิ่งคุยกันจบ เสี่ยวเหอก็วิ่งมาทางด้านนี้แล้ว
“พี่หยาง ผู้ป่วยเตียงสิบเก้าปฏิเสธการสวนทวารครับ”
หลังจากหยางเจี๋ยได้ยินก็รีบไปที่ห้องพักผู้ป่วย
ไม่นานนัก หยางเจี๋ยกลับมาอย่างอับจนหนทาง เอ่ยกับเหล่าหม่าว่า “หัวหน้าหม่าคะ ผู้ป่วยเตียงสิบเก้าปฏิเสธการสวนทวารค่ะ”
หม่าเยว่ฮุยผงะไป “ทำไมล่ะ”
หยางเจี๋ยเอ่ยอย่างยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “คุณตาแกอายค่ะ อยากให้พวกเราส่งบุรุษพยาบาลไปทำ แต่ตอนนี้บุรุษพยาบาลของแผนกเราอยู่ที่ห้องผ่าตัดกันหมด จะไปหามาจากไหนได้”
หลังจากหม่าเยว่ฮุยได้ยินก็วางน้ำเต้าหู้ลง ลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ไปเถอะ ผมจะไปดูสักหน่อย เอ๋ เสี่ยวเฉินมาเถอะ ตามผมไปสวนทวารกัน!”
เฉินชางมองขนมแป้งทอดในมือ รีบกัดยัดเข้าท้องไปอย่างรวดเร็ว เขากลัวว่าพอกลับมาแล้วตัวเองจะกินไม่ลง
พอหม่าเยว่ฮุยเห็นก็ร้องจุ๊ๆ ขึ้นมาทันที “พวกคุณนี่นะ ไม่ได้เรื่องเก
