นอีก”
ชายชราพูดจนเหนื่อยแล้ว นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงพักหนึ่ง ภรรยายื่นน้ำส่งให้ “เอาละๆ ดื่มน้ำแล้วค่อยด่าต่อเถอะ คอแห้งหมดแล้ว”
ชายชราโมโห เบือนหน้าหนี
ภรรยาเอ่ยกล่อมอย่างจนใจ “จิบสักนิดเถอะ”
ชายชราหันกลับมา คาบหลอดแล้วดูดเข้าไปสองอึกใหญ่
หลังดื่มเสร็จก็หันหนีอีกครั้ง ไม่มองพวกเขาอีก ท่าทางเหมือนจะงอน
แต่เพิ่งจะพลิกตัวไปก็รู้สึกอึดอัดตรงช่วงท้อง เขาเหลือบมองครอบครัวทั้งสามแวบหนึ่ง พลิกตัวนอนหงายเงียบๆ แต่ยังเบือนหน้าหนีทั้งสามอยู่
ทำให้ภรรยาและลูกชายหลูกสาวอดยิ้มไม่ได้
ในเวลานี้เอง หม่าเยว่ฮุยก็เดินเข้ามา
ญาติผู้ป่วยลุกขึ้นทักทาย “หัวหน้าหม่า”
หม่าเยว่ฮุยพยักหน้าให้ มองชายชรา “คุณตาครับ พวกเราจำเป็นต้องสวนทวาร ไม่อย่างนั้นคุณจะอึดอัดไม่สบายตัว ไข้ก็จะไม่สร่างด้วย ตอนนี้อึดอัดท้องใช่ไหมล่ะครับ”
ชายชรามองหม่าเยว่ฮุย รู้สึกสบายใจขึ้นมาก เอ่ยด้วยสภาพน้ำตาคลอ “หมอหม่า อย่าให้แม่หนูพวกนั้นมาสวนทวารได้ไหม”
หม่าเยว่ฮุยยิ้มยิงฟันให้ “ได้ครับ เดี๋ยวผมจะสวนทวารให้คุณตาเอง”
ชายชราพยักหน้า “หมอหม่าคนดี ขอบคุณมาก!”
ภรรยาก็เอ่ยอย่างซาบซึ้งว่า “ขอบคุณนะคะ หัวหน้าหม่า รบกวนคุณเกินไปแล้วจริงๆ ต
