เหล่าหม่าก็เริ่มลงมือ
การสวนทวารดูเหมือนจะง่าย แต่ความจริงแล้วซับซ้อนมากเหมือนกัน แพทย์ระดับหัวหน้าที่ลงมาสวนทวารอย่างตั้งอกตั้งใจแบบเหล่าหม่ามีน้อยมากจริงๆ อย่างน้อยเฉินชางก็ยังไม่เคยเห็น นมาก่อน
หลังดำเนินการเสร็จ ญาติผู้ป่วยกลับเข้ามา เหล่าหม่าเอ่ยกำชับว่า “ทิ้งไว้ประมาณห้าถึงสิบนาทีแล้วค่อยถ่ายออกนะครับ”
หญิงชราพยักหน้ารับ “ขอบคุณนะคะผู้อำนวยการหม่า ต้องรบกวนคุณทุกทีเลย”
หม่าเยว่ฮุยยิ้มพลางส่ายหน้าให้ เก็บเครื่องมือแล้วเดินออกมา
ส่วนชายชราก็ไม่ปริปากอีกเลย ด้วยกลัวว่าจะเผลอปล่อยออกมาโดยไม่ทันระวัง…
โรงพยาบาลก็แบบนี้ ไม่ว่าผู้ป่วยแบบไหนก็มีทั้งนั้น
หลังจากเหล่าหม่าออกมาก็ไปล้างมือ แล้วกลับไปดื่มน้ำเต้าหู้ต่อโดยไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย
อวี๋หย่งกังเดินเข้ามาในเวลานี้พอดี มองเห็นว่าแขนเสื้อเหล่าหม่าทีรอยเปียกชื้นก็เอ่ยอย่างดูแคลน “กินยังไงให้เปื้อนแขนเสื้อได้ นายมันเหลือเกินจริงๆ!”
เหล่าหม่าได้ยินก็ฉุนขึ้นมา “เหล่าอวี๋คุณพูดมั่วแล้ว นี่มันใช่น้ำเต้าหู้เสียที่ไหน คุณลองมาดมสิ!”
เหล่าอวี๋จึงเดินเข้ามายกแขนเสื้อขึ้น มองอย่างละเอียด
