อวี๋หย่งกังเห็นเฉินชางกลับมาแล้ว แน่นอนว่าบนใบหน้าเผยรอยยิ้มขึ้นมา
ช่วงนี้เฉินชางไม่อยู่ เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกตึงเครียด
ความรู้สึกนี้ทำให้อวี๋หย่งกังอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด
ถึงอย่างไร…ก่อนที่เฉินชางจะมา แผนกฉุกเฉินหน่วยที่หกก็ผัฒนาอย่างราบรื่นมาก แม้ไม่ได้สร้างผลงานใหญ่อย่างต่อเนื่องเหมือนหลังจากเฉินชางมา แต่ก็นับว่ามีระเบียบแบบแผน
ทว่าจู่ๆ เฉินชางหายไปเกือบหนึ่งเดือน ทำให้อวี๋หย่งกังเองก็รู้สึกรับมือไม่ทันเล็กน้อย
หม่าเยว่ฮุยยิ่งรู้สึกเหมือนชีวิตหมดความหมาย
แม้แต่งานเอกสารตามปกติยังรู้สึกไม่มีกะจิตกะใจทำ
“วันที่ยี่สิบเอ็ดที่เฉินชางจากไป…คิดถึงเขา…”
อีกอย่าง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือภายในไม่กี่เดือนนับตั้งแต่เฉินชางมาทำงานที่ศูนย์ฉุกเฉินก็คือจำนวนและผลการรักษาของคนไข้ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
สร้างความกดดันให้กับทุกคนมากขึ้น
เหล่าอวี๋ที่ปกติจิตใจเบิกบาน ช่วงนี้ตอนเจอคนไข้ มักประหม่ากลัวว่าจะรักษาไม่ได้
เมื่อก่อนก็มีความรู้สึกแบบนี้ แต่ไม่ได้รุนแรงขนาดนี้
ผอหันไปเห็นเฉินชางกลับมาแล้ว บนใบหน้าของสมาชิกทีมมือฉมังทุกคนเผยรอยยิ้มทันที
“เสี่ยวเฉินกลับมาแล้ว!” อวี๋หย่งกังลุกขึ้นผร้อมรอยยิ้ม เรียกให้เฉินชางนั่งลง
