ขอบตานั่น…ขาดแค่เขียนข้างๆ ว่าไม่ได้นอนมานานแล้ว!”
คำพูดล้อเล่นของเสี้ยวรุ่นฟางทำให้ทุกคนต่างหัวเราะขึ้นมา
กลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเห็นสิ่งที่เฉินชางทำกับตา
แม้ยิ้มอยู่ ในใจกลับเต็มไปด้วยความเคารพ!
“เอาเถอะ ฉันจองโรงแรมไว้แล้ว ทุกคนกลับไปพักผ่อนก่อน ปรับเวลาสักหน่อย คืนนี้มาร่วมงานเลี้ยงกันนะคะ” เสี้ยวรุ่นฟางยิ้มพูด
คนที่เข้าร่วมงานประชุมล้วนไม่ได้อายุน้อยๆ กันแล้ว ล้วนเป็นคุณน้าคุณอาอายุห้าสิบกว่า แต่ละคนไม่ใช่เฉินชางที่จะทนขนาดนั้น
……
กลางคืน บุคลากรที่เข้าร่วมงานประชุม และบรรดาสมาชิกทีมที่ไม่ได้เข้าร่วมต่างมาร่วมงานเลี้ยง
หัวหน้าแต่ละคนต่างเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในการเดินทางครั้งนี้
ทุกคนได้ฟังเรื่องราวจากพวกเขาก็อิจฉามาก เผยสีหน้าใฝ่ฝัน อยากเป็นพวกเขาในสักวันหนึ่ง…
ความจริง สำหรับหัวหน้าเหล่านี้ การเดินทางครั้งนี้มีความหมายมาก
บางที นี่อาจจะเป็นความทรงจำที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิตของพวกเขา
กลับไปจะเล่าให้พวกลูกศิษย์และหมอในแผนกฟัง…
เสียงหัวเราะพูดคุยดังก้องห้องโถง ทุกคนต่างดื่มและพูดคุยกันอย่างมีความสุข
ส่วนเฉินชางและคุณท่านจงมองทุกคนอยู่ห่างๆ พลางพูดคุยด้วยรอยยิ้ม
วันรุ่งขึ้น หัวหน้าทีมเฉินชางเป็นตัวแท
