น
จู่ๆ เฉินชางก็นึกขึ้นได้ “ผู้อำนวยการ ซื้อของที่ระลึกยื่นเบิกได้ไหมครับ”
อู๋ถงฝู่อึ้งกับความคิดไร้ยางอายของเฉินชาง “เบิกได้!”
เฉินชางอึ้ง ดีขนาดนี้เชียว
แต่คำพูดประโยคต่อไปของอู๋ถงฝู่ทำให้เฉินชางอึ้งงันไป “หักจากเงินเดือนของคุณ หักจนกว่าจะหมด”
เฉินชางจนปัญญา ลุกขึ้นเดินจากไป
เฉินชางที่มีการผ่าตัดหลายเคสค้างอยู่ ตอนนี้รู้สึกอึดอัดไปหมด เขานอนอยู่บนเตียงได้ไม่นาน จู่ๆ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ฉินเยว่เดินเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้นครับ”
ฉินเยว่ถอนหายใจ “ฉันถูกอาจารย์บังคับให้พักที่บ้านครึ่งเดือนค่ะ”
หลังจากพูดจบ ฉินเยว่จ้องเฉินชาง “เพราะคุณคนเดียว! ฉันอยากไปทำงาน! คุณชดใช้มาเลยนะคะ!”
เฉินชางจ้องฉินเยว่ ยัยนี่หน้าไม่อายจริงๆ!
พูดออกมาได้
แม้แต่ตอนนอนคุณยังละเมอว่าทำงานเหนื่อยมาก...
ฉินเยว่ถูกซุนกว่างอวี่บังคับให้อยูที่บ้านครึ่งเดือน ให้เธออยู่เป็นเพื่อนเฉินชาง
เป็นผลให้ทั้งสองคนทำได้แค่จัดสัมภาระและขึ้นเครื่องบินชั้นธุรกิจไปยุโรป จากนั้นเฉินชางพายัยฉินขี้ประจบเริ่มต้นใช้ชีวิตที่ไร้ความกังวล…
……
ในห้องทำงานแผนกฉุกเฉินที่หกโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง ความตึงเครียดและความยุ่งวุ่นวายเกิดขึ้นทั่
