เอง!
เสียงดังฟังชัด!
จิม นายเป็นหมอนะ! ไอ้สวะ ทำไมถึงคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้
เขาเตือนสติตัวเองซ้ำๆ บอกตัวเองว่าอย่าคิดอะไรน่ากลัวเช่นนั้น
เขาชอบชื่อเสียง ชอบอิทธิพล เขาอยากให้ชื่อของเขาถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์พัฒนาการแพทย์ พิสูจน์ว่าเขาคือหมอผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคนี้
ใช่แล้ว!
ทุกคนต่างมีความฝัน
แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำอะไรก็ได้เพื่อให้ได้เป็นประธานสมาคม!
เขาแข่งขันกับเฉินชางได้ เขาเรียนรู้จากเทคนิคของเฉินชางเพื่อเสริมจุดด้อยของตัวเองได้ เขาทำได้แม้กระทั่งซื้อเสียงผู้ลงคะแนนบางส่วน แต่…ทั้งหมดนั่นเป็นเพียงวิธีการที่ไม ม่ทำลายบรรทัดฐานของเขา
อะไรคือบรรทัดฐานของเขา
หมอ!
เขาเป็นหมอ!
การแย่งชิงอำนาจมีอยู่ในทุกวงการ แต่ขอเพียงไม่ก้าวล่วงบรรทัดฐานและเจตจํานงของเขา ย่อมไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา
คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ให้ตัวเองใจเย็นลง
ในตอนนี้เอง เฉินชางก็พยักหน้า “ได้ครับ ผมตั้งตารอที่จะได้ผ่าตัดร่วมกับศาสตราจารย์ฮิวเบิร์ตนะครับ”
เมื่อฮิวเบิร์ตได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขาก็พลันเป็นประกายด้วยความดีใจ “ขอบคุณครับ หมอเฉิน”
อันที่จริง ในที่สุ
