กคนมึนไปทันที!
ท่านประธานเฉิน!
คุณมองว่าเราเป็นไอ้โง่ได้เลย พูดช้าหน่อยได้ไหม!
ผมถึงขั้นเรียกคุณว่าประธานเฉินแล้ว คุณตอบรับผมหน่อยไม่ได้เหรอ!
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ในที่สุด เฉินชางก็กล่าวสุนทรพจน์จบภายในเวลาที่กำหนด
ผู้ชมทุกคนต่างอยู่ในภวังค์
พวกเขารู้สึกว่าตนไม่ได้กำลังฟังการบรรยายอีกต่อไป แต่กำลังฟังเทศน์จนจวนจะตรัสรู้แล้ว
เฉินชางลุกขึ้น “ขอบคุณทุกคนมากครับ และขอบคุณศาสตราจารย์จิม ลอว์เรนซ์ที่สร้างความเข้าใจอย่างผิวเผินให้กับทุกท่านล่วงหน้า ทำให้ผมพูดจบได้อย่างราบรื่น ขอบคุณครับ”
พูดถึงตรงนี้ เฉินชางเหลือบมองจิม ลอว์เรนซ์เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่!
ส่วนจิม ลอว์เรนซ์โกรธจนลำไส้แทบจะขาดแล้ว…
หลายคนเพิ่งรู้สึกตัว “ฮะ พูดจบแล้วเหรอ”
