เข้ามาก็เพียงพอแล้ว
การแข่งขันที่แท้จริงคือวันพรุ่งนี้และมะรืนนี้!
ประเทศจีน นอกจากเฉินชาง ยังมีอีกสามคนที่เข้ารอบ ซึ่งก็คือซุนกว่างอวี่ หวงฮ่าวและเว่ยจยายิง
พวกเขาหมกมุ่นอยู่กับระบบทางเดินอาหารมาหลายปีและมีผลงานมากมาย
คะแนนโหวตขึ้นอยู่กับตัวชี้วัดต่างๆ ได้แก่ ความสามารถในการวิจัย ความสามารถในการวินิจฉัย และอิทธิพลทางวิชาการ
เพราะ ‘คู่มือและเทคนิคการใช้กล้องส่อง’ อิทธิพลทางวิชาการของเฉินชางจึงสูงมาก แต่ความสามารถในการวิจัยและวินิจฉัย ในแง่ของข้อมูลยังสู้พวกรุ่นพี่ไม่ได้
เพราะฉะนั้นการลงคะแนนก็ต้องมีที่มา
งานประชุมวันแรกจบลงหลังจากการลงคะแนนเสียง
เฉินชางเพิ่งเปิดประตูก็ถูกนักข่าวกลุ่มหนึ่งล้อมเอาไว้
ความจำของเฉินชางดีมาก แวบเดียวก็เห็นนักข่าวที่เย้ยหยันตนเมื่อวาน ตอนนี้อีกฝ่ายดูสะใจ ยกไมค์มองหน้าเฉินชาง
“คุณเฉินชาง อะไรทำให้คุณกล้าแข่งกับจิม ลอว์เรนซ์ แฮมิลตัน…”
“ได้ยินว่าที่ประเทศจีนถอนตัวออกจากทีมวิจัยตับอ่อนเพราะคุณ คุณคิดว่าคุณทำให้ประเทศของคุณลำบากหรือไม่”
เฉินชางมองหญิงผมทอง ตาฟ้า หน้าอกใหญ่ไร้สมองคนนี้แวบหนึ่ง ตอนแรกไม่อยากสนใจ แต่เห็นเธอพูดจาไม่น่าฟังขึ้นเรื่อยๆ ก็ถามอย่างประหลาดใจ “คุณมา
