หรือว่า…ฉันจะมีพรสวรรค์ด้านนี้จริงๆ
พอคิดเรื่องนี้ จ้าวลี่ซินก็ตกอยู่ในห้วงความคิด หรือว่าที่ผ่านมาฉันเผลอมองข้ามพรสวรรค์หลักของตัวเองไป หรือฉันจะสันทัดการสอนให้ความรู้คนอื่นมากกว่า
เพียงแต่ในเวลานี้เอง ลูกศิษย์วัยยี่สิบกว่าๆ คนหนึ่งเดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยว่า “อาจารย์ครับ อีกเดี๋ยวจะมีการผ่าตัดเคสหนึ่ง นี่ชาร์ตผู้ป่วยครับ”
คำพูดนี้ดึงสติจ้าวลี่ซินกลับมาอีกครั้ง!
ตื่นเถอะ นายลองดูลูกศิษย์ของตัวเองบ้างว่าเป็นแบบไหน นายยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง
จ้าวลี่ซินพลันกระจ่างขึ้นมา เตรียมจะตะเพิดลูกศิษย์ตัวเองออกจากสังกัดแล้ว
เขาคิดว่าเป็นเพราะลูกศิษย์ที่ถ่วงพัฒนาการของตน
ควรจะรับลูกศิษย์แบบเฉินชางให้มากหน่อย เพราะถึงยังไง…อาจารย์ก็รุ่งได้เพราะความสามารถของศิษย์!
“เฮ้อ…” จ้าวลี่ซินถอนหายใจ “ไปหยิบองุ่นกับเมล็ดองุ่นในห้องมา ดูสิว่าเขียนอะไรไว้”
ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ไปหยิบองุ่นมารวมถึงเมล็ดทั้งสามด้วย
“เอ๋ นี่…อาจารย์ครับ การเย็บของอาจารย์ยอดเยี่ยมจริงๆ ไม่ถูกสิ…เทียบกับที่ผ่านมาดูมีพัฒนาการขึ้นมากเกินไปแล้ว!” ชายหนุ่มทอดถอนใจ “อุหวา แถมสลักเมล็ดด้วย!”
ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบไวชายหนุ่มพบว่าบนเมล็ดองุ่นเหมือนจะมีต
