ตัวเอง! คุณเพิ่งอายุเท่าไรเอง”เสียงของเสี้ยวรุ่นฟางเหมือนกำลังต่อว่า ความจริงคือปวดใจมาก!เจ้าหน้าที่และนักข่าวที่อยู่ด้านหลังเห็นแล้วต่างจ้องมือคู่นั้นอยู่นาน แต่ไม่รู้จะพูดอะไรนักข่าวรีบหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่าย เฉินชางเห็นแบบนี้ก็รีบเก็บมือของพวกนี้ เขาไม่อยากให้ใครเห็น แต่ก็โดนถ่ายไว้แล้วชั่วขณะนี้!ทุกคนเพิ่งจะรู้ว่า เพื่อให้ได้ผลงานขนาดนี้ เฉินชางทุ่มเทไปเท่าไรสำ หรับหลายคน ในฐานะรองประธานสมาคมแผนกศัลยกรรมทั่วไป หัวหน้าทีมด้านการศัลยกรรมทางเดินอาหาร หัวหน้าทีมด้านการศัลยกรรมตับอ่อน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเกียรติยศที่สุดยอดแต่สำ หรับเฉินชาง นี่คือความรับผิดชอบคือหน้าที่!ตนต้องทำหน้าที่ให้ดี อย่าให้ความเชื่อมั่นของทุกคนต้องสูญเปล่าพวกสมาชิกในทีมก็รู้ว่าภารกิจเหล่านี้คือความรับผิดชอบและการเสียสละอย่างแท้จริงพวกเขาไม่รู้ว่าหัวหน้าทีมคนอื่นทำได้หรือไม่ แต่พวกเขารู้ว่าเฉินชางทำได้!พวกเขาเลื่อมใสในตัวเฉินชาง!การเลื่อมใสแบบนี้ไม่เกี่ยวกับอายุ ไม่เกี่ยวกับฐานะ เกี่ยวกับความรับผิดชอบและหน้าที่เท่านั้น!เฉินชางเห็นแบบนี้ รีบเผยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ ยังเด็ก อีกไม่กี่วันก็หายแล้ว”เสี้ยวรุ่นฟางสูดหายใจเข้าลึกๆ มองเฉินชางครู่ใหญ่จึงถอนหายใจพร้อมพูดว่า “ขอบคุณมากค่ะ หมอเฉิน!”หลังจากเสี้ยวรุ่นฟางพูดจบ พวกสมาชิกทีมที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างพยักหน้า มองเฉินชางพร้อมพูดว่า “ขอบคุณมากครับ หัวหน้าทีม”เฉินชาง
