ูดของเหล่าหม่า เฉินชางยิ่งไม่มั่นใจ!เพิ่งเลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกจากห้องผ่าตัด โทรศัพท์มือถือของเฉินชางก็ดังขึ้น!เฉินชางเห็นว่าเ็นสายจากอู๋ถงฝู่ก็นึกถึงคำพูดของหม่าเยว่ฮุยพลันเสียความมั่นใจไทันทีเหล่าหม่าเห็นสายเรียกเข้าก็ถอนหายใจ “แย่แล้ว!ผู้อำนวยการรู้แล้ว!”เฉินชางใจเสีย เขาเหลือบมองหม่าเยว่ฮุยแวบหนึ่ง “หัวหน้าทีมครับ คุณบอกว่าผมเข้าห้องน้ำนะครับ…”หม่าเยว่ฮุยชะงัก “…”พอเฉินชางรับโทรศัพท์ เสียงของอู๋ถงฝู่ก็ดังขึ้น “เสี่ยวเฉิน คุณรีบมาที่ชั้นยี่สิบแด”เสียงของผู้อำนวยการฟังดูร้อนรนและเคร่งขรึม!แย่แล้ว!เฉินชางรีบพูดว่า “ได้ครับ ผู้อำนวยการ ผมไเดี๋ยวนี้เลย”หม่าเยว่ฮุยถอนหายใจ “ว่าแล้วว่าต้องเ็นแบบนี้…ไกันเถอะเดี๋ยวผมไเ็นเพื่อน ผู้อำนวยการอาจจะไม่ด่าคุณเพราะเห็นแก่ผม”แม้เฉินชางจะซาบซึ้งใจกับคำพูดนี้มาก แต่…เขาสงสัยว่าเหล่าหม่าจะช่วยให้เรื่องราววุ่นวายกว่าเดิมหรือเล่าถึงอย่างไรเขาคนนี้…ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จะมีใครไว้หน้าโดยเฉพาะกับผู้อำนวยการทั้งสองพลันขึ้นไที่ชั้นยี่สิบแดเพิ่งเดินเข้าห้องโถง เฉินชางก็ต้องตะลึงเพราะ…ในห้องโถงเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรเลย เอาแต่จ้องเฉินชางตาไม่กะพริบเฉินชางล่อยอากาศทั้งหมดในอดออกแล้วเลี่ยนเ็นอากาศของห้องโถงนี้ เพื่อให้ตนคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมแบบนี้เหล่าหม่ากลับคิดจะถอยหลัง จังหวะนี้ เขาไม่รู้จะเอาหน้าไไว้ที่ไหนแล้วจากนั้นอู๋ถงฝู่พลันพูดว
