่การผ่าตัดมีความเสี่ยงและอุบัติเหตุเ็นธรรมดาหลี่เ่าซานร้องไห้อยู่พักใหญ่จนเสียงของเขาแหบแห้ง“หลังจากนั้นผมก็เสียศูนย์ไ เรื่องนี้ส่งผลร้ายแรงกับผมมาก ผมนอนไม่หลับทุกคืน ถ้าไม่ได้ดื่มเหล้าก็จะนอนไม่หลับ ขนาดตอนเข้าเวรยังมีขวดเหล้าติดเอาไว้เลยผมดื่มหนักอีกครั้ง จนเกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์ขึ้นในการผ่าตัดฉุกเฉิน หัวหน้าแผนกฉุกเฉินช่วยผมไว้ เขากับคนในแผนกร่วมกันรับผิดชอบ ไม่ยอมให้ผม…ทำให้ีนั้นเขาชวดตำแหน่งรองผอ.ไ”หลี่เ่าซานลุกขึ้นยืน มองตึกระฟ้าเบื้องหน้าแล้วยิ้มออกมาอย่างขมขื่น“ผมทำร้ายอาจารย์ของตัวเอง แล้วยังทำร้ายหัวหน้าของผมอีก ผมไม่มีหน้าจะอยู่ที่นั่นอีกหลังจากนั้นผมก็หยุดพักไหนึ่งี แล้วก็กลับไลงหลักักฐานที่ตงหยางบ้านเกิดของผมเริ่มแรกผมไที่โรงพยาบาลระชาชน หัวหน้าแผนกเก่าของผมฝากฝังกับหัวหน้า ขอให้ผมรับตำแหน่งรองหัวหน้า ผมไม่ชินเท่าไร ก็เลยลาออก…สุดท้ายผมก็ได้มาเ็นหัวหน้าแผกโรงพยาบาลอันดับสองตั้งแต่นั้นมาผมก็เลิกเหล้า ไม่แตะเลยสักหยด เพราะว่า…ผมไม่มีใครให้พึ่งพิงอีกแล้ว ผมเ็นหัวหน้า ผมต้องเ็นแบบอย่างให้กับพวกคุณ เ็นแรงสนับสนุนให้กับพวกคุณ”หลี่เ่าซานยืดตัวขึ้น “สิบกว่าีมานี้ ผมไม่กล้ากลับมาที่เมืองหลวง ผมกลัวที่นี่ กลัวว่าจะเจอคนรู้จัก ทุกครั้งที่มา ผมจะรู้สึกเหมือนตัวเองเ็นนักโทษ!”เฉินชางมองแผ่นหลังของหลี่เ่าซาน เห็นความอ้างว้างที่ไม่อาจบรรยาย[1] โรคบัดด์ เคียรี่
