เฉินชางหยิบกระดาษออกมาหลายแผ่น และเริ่มทำ PPT
ระกอบการบรรยายในวันพรุ่งนี้และมะรืนนี้
จะขึ้นไคุยโม้ไเรื่อยคงไม่ได้
การอบรมไม่สามารถอัดทุกอย่างเข้าสู่สมองในคราวเดียว แต่
ต้องใช้วิธีการชี้แนะทำให้คนอื่นค่อยๆ ยอมรับแนวคิดของคุณ
จากนั้นจึงจะเกิดการเรียนรู้ในระหว่างทาง
หลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมง เฉินชางก็ทำ PPT เสร็จ รู้สึก
ระทับใจเล็กน้อย
ทีนี้…ก็เหลือแค่เคสตัวอย่างของจริงเท่านั้น!
ใครมันจะโชคดีขนาดนี้นะ
ช่างเ็นวันที่สงบสุข อากาศแจ่มใส
เวลาระมาณเจ็ดโมงเช้า โทรศัพท์ของเฉินชางก็ดังขึ้น“ชางเออร์ ฮ่าๆๆ พวกเรามาถึงแล้วนะ กำลังรายงานตัวอยู่แถว
นี้ ตอนนี้นายอยู่ไหน เดี๋ยวเราไหา” เสียงคุ้นเคยของหวังเชียนดัง
เข้ามา
เฉินชางยิ้ม “พวกคุณนั่งรอก่อนนะครับ ผมกำลังไ จะได้เอา
กุญแจห้องพักให้พวกคุณด้วย ตอนเย็นผมจองร้านอาหารให้แล้วนะ
”
หวังเชียนเดาะลิ้น “ชัดเลย เ็นคนเมืองหลวงแล้วก็ต่างไเลย
แฮะ”
เฉินชางวางสาย รู้สึกมีความสุขอย่างแท้จริง เลิกงานแล้วก็
ขับรถตรงไที่วิทยาลัยการแพทย์ักกิ่งยูเนี่ยน ฉินเยว่รออยู่ข้างถนน
อยู่แล้ว หลังจากขึ้นรถ ทั้งสองคนก็ตรงไที่โรงแรม
ฉินเยว่พูดเจื้อยแจ้วอย่างมีความสุขขณะอยู่บนรถ
หลังจากที่เดินทางมาถึงเมืองหลวง ถึงทุกคนจะดีมาก แต่
สุดท้ายก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ดี
ไม่เหมือนที่โรงพยาบาลอันดับสอง ที่นั่นล้อเล่นกันได้อย่างไม่
มีเคอะเขิน สบายๆหลังจากเดินทางมาถึงโรงแรม ก็มีคนสิบกว่าคนเดินอ
