ชางก็เริ่มงานวิจัยของเขา
…
เมื่อสิ้นเสียงเคาะระตู เฉินชางก็ลืมตาขึ้นมา!หินจำ ลองหายไแล้ว แต่เฉินชางได้รับอะไรกลับมากมาย!
สิ่งที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ หินจำ ลองมีข้อจำ กัดด้าน
เวลาและจำ นวนครั้งที่ใช้ ต่างจากบัตรฝึกพิเศษ
เฉียวเฉิงอันมองเฉินชางแล้วพูดยิ้มๆ “ไม่นึกเลยว่าคุณ
จะมาอยู่ที่นี่ ผมตามหาตั้งนาน!”
เฉินชางพูดด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าเฉียวมีอะไรเหรอครับ”
เฉียวเฉิงอันกระแอม “ผมจะมาบอกคุณเรื่องงานฝึกอบรมโรค
ตับอ่อนในวันพรุ่งนี้
คืออย่างนี้ ตารางกำหนดการออกมาแล้ว คุณต้องขึ้นพูด
ตอนบ่ายวันเสาร์เ็นคิวสุดท้าย ถ้าเ็นวันอาทิตย์…คุณพอจะมีเวลา
หรือเล่า”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ วันอาทิตย์ผมไม่มีธุระอะไร”
เฉียวเฉิงอันกระแอมเบาๆ อย่างกระอักกระอ่วน “ทีแรกผม
เชิญหัวหน้าเหอมาทำหน้าที่วันอาทิตย์ แต่เขาบอกว่า…มีคุณอยู่แล้ว
เขาเลยไม่สะดวกใจจะขึ้นเวที เพราะงั้นต้องให้คุณไแล้วละกำหนดการวันอาทิตย์ค่อนข้างยาว คุณบริหารเวลาเองได้เลย พอ
คุณพูดจบแล้ว เราค่อยสรุหัวข้อกัน!”
เฉียวเฉิงอันรู้สึกไม่สบายใจ เพราะ…โยนเวลาทั้งหมดของ
วันอาทิตย์ให้เฉินชางคนเดียว
เฉินชางได้ยินเช่นนั้น แทนที่จะโกรธกลับหัวเราะ “โอเคครับ
ล่อยให้เ็นหน้าที่ผมเถอะ”
เฉียวเฉิงอันตะลึง “คุณไม่ว่าอะไรเหรอ”
เฉินชางยิ้ม “ไม่หรอกครับ!”
เฉียวเฉิงอันถอนหายใจออกมา “เยี่ยม! เยี่ยมมาก!”
[ติ๊ง! ยอมรับภารกิจ ตอบรับคำขอของเฉียวเฉิงอัน ทำภารกิจ
อบรมให้เสร
