ลังจากลงยาชา แขนของคนไข้ก็สูญเสียการรับรู้เฉินชางเริ่มฆ่าเชื้อ จากนั้นเริ่มผ่าเนื้อเยื่อบริเวณรอบๆ ออกอย่างระมัดระวังทั้งกระบวนการจำ เป็นต้องมีความรู้เกี่ยวกับเนื้อเยื่อและหลอดเลือดของฝ่ามือเป็นอย่างดี ถ้าใช้มีดกรีดตามอำเภอใจแน่นอนว่าง่ายกว่า และไม่นานแท่งเหล็กก็จะถูกดึงออกมาทว่า…จะมีประโยชน์อะไร ถ้าเอาแท่งเหล็กออกมาแล้วสูญเสียมือไป!เห็นได้ชัดมากว่าไม่มีความหมายใดและในตอนนี้เอง เฉินชางที่ตั้งใจจดจ่อก็ออกคำสั่งกับหวงเฮ่าอย่างต่อเนื่อง“ผ้าก๊อต ห้ามเลือด!”“น้ำเกลือสำ หรับล้างแผล ล้างไวหน่อยครับ!”“ใช่ ตรงนี้แหละ ดึงเส้นเอ็นเอาไว้”“ปัดโธ่…คีมแยก ปล่อยไปข้างหน้าหน่อย!”นอกจากตอนที่สอนยัยฉินขี้ประจบผ่าตัดที่เฉินชางจะมีความอดทนเป็นพิเศษ ตอนที่สอนคนอื่น จะ…อืม ค่อนข้างฉุนเฉียวอย่างน้อยตอนนี้หวงเฮ่าก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนพยาบาลและวิสัญญีแพทย์ที่อยู่ข้างๆ กลืนน้ำลาย เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไปส่วนจูเทาเห็นอาจารย์หวงโดนอาจารย์เฉินว่าจนหน้าแดง กลับแอบรู้สึกสะใจ…ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น!ดร.เสี่ยวจูเพียงแค่อยากให้อาจารย์ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการโดนด่าบ้างแน่นอนว่าพวกเขาต้องรู้จักเฉินชางอยู่แล้ว แต่…ก็เพราะรู้จักกลับยิ่งเข้าใจ ‘นายน้อย’ คนนี้อย่างลึกซึ้งช่างเป็นคนที่ไม่ไว้หน้าใครเลยจริงๆ!
