เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “สุขสันต์วันเกิดซ้อด้วยนะ ครับ!”
หลังจากพูดจบ จู่ๆ เฉินชางก็นึกบางอย่างขึ้นมา “จริงสิ พี่เยว่ รอเดี๋ยวครับ”
เฉินชางพูดจบก็วิ่งเข้าห้องเวรไป
ตอนที่ไปสตูดิโอของกงไต้เจิน เธอให้เวาเชอร์ดูแลผิวมาหลาย ใบเลย
กงไต้เจินมีโรงพยาบาลศัลยกรรมตกแต่งที่เปิดให้บุคคลทั่วไป เข้าใช้บริการ
ความจริง นอกเหนือจากการทำ ศัลยกรรมแล้ว รายได้ส่วน ใหญ่ของโรงพยาบาลศัลยกรรมคือการดูแลและบำ รุงผิว
การฟื้นฟูด้วยแสงราคาถูกและสิ่งเบ็ดเตล็ดอื่นๆ ที่ราคาสอง สามพัน แต่ในเมืองหลวงอาจจะราคาสามสี่พัน
ส่วนการบำ รุงผิวหน้า ครบชุดต้องหนึ่งหมื่นกว่าหยวน แต่ ผลลัพธ์ก็ไม่เลวเลยจริงๆ
กงไต้เจินฝากเฉินชางมาให้ยัยฉินขี้ประจบไปใช้บริการยามว่าง
เฉินชางจึงหยิบมาประมาณสี่ห้าใบ
“พี่เยว่ น้ำ ใจเล็กๆ น้อยๆ ครับ ให้ซ้อเป็นของขวัญวันเกิด เป็น บริษัทของเพื่อนผมเองครับ เอากิ๊ฟเวาเชอร์นี้ไป เข้าคอร์สบำ รุงผิว ได้หนึ่งครั้ง!”
หลี่เยว่เห็นแล้วพลันอดยิ้มไม่ได้ “ขอบคุณนะครับ เสี่ยวเฉิน!”
หลี่เยว่เองก็ดีใจมาก
ถึงอย่างไรวันนี้ก็เข้าเวร ไม่มีเวลาอยู่กับภรรยา ตอนเลิกงานก็ รับผู้ป่วยอีกคน ตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว
แม้ภรรยาชินกับการที่ตนไปเช้ากลับดึกแล้ว แต่ความจริงเขาก็ ยังคงรู้สึกผิด
หลังจากหลี่เยว่กลับไป เฉินชางก็เข้าสู่โหมดทำ งานโดย สมบูรณ์
