ผมประชุมอยู่ คุณโทรหาน้องชาย ผมนะครับ เบอร์โทร 181** …”
หลังจากพูดจบก็วางสาย
หยางเจี๋ยจึงโทรหาน้องชายของเขา หลังจากบอกจุดประสงค์ที่ โทรไป อีกฝ่ายก็เริ่มบ่ายเบี่ยงเช่นกัน “ขอโทษด้วยครับ ผมอยู่อีก เมืองหนึ่ง พวกคุณโทรหาพี่สาวผมนะครับ เบอร์โทร …”
ซึ่งก็เป็นอย่างที่คิดไว้ พี่สาวที่ว่านี้ไม่รับสายด้วยซ้ำ !
ทันใดนั้น พวกพยาบาลต่างอึ้งงันไป
ตอนนี้เอง ผู้เช่าถอนหายใจ พูด ช้าๆ “ตอนคุณลุงป่วยครั้ง แรก เขาพวกยังมาอยู่เลย แต่ …นี่ครึ่งปีสามสี่ครั้ง พอถึงครั้งที่
สามก็ไม่มีใครมาแล้ว ไม่อย่างนั้นเราคงไม่พาเขามาส่งที่โรง พยาบาลหรอก”
คำ พูดนี้ ทำ ให้หยางเจี๋ยงุนงงเล็กน้อย
ในสถานการณ์แบบนี้ กลับปัดความรับผิดชอบงั้นหรือ
เฉินชางคิดถึงตรงนี้ พลันพูดกับหยางเจี๋ยว่า “โทร 110 เถอะ ครับ! ให้ตำ รวจติดต่อญาติคนไข้”
ถ้าติดต่อญาติคนไข้ไม่ได้ โรงพยาบาลจะจัดประชุม และ ดำ เนินตามขั้นตอน
แต่ถ้าติดต่อญาติคนไข้ได้แล้ว แต่ไม่ยอมมา จะเป็นอีก สถานการณ์หนึ่ง
ประเด็นคือ ไม่มีใครมา
เฉินชางอด เศร้าแทนชายชราไม่ได้…
[1]เทศกาลเซ็งเม้ง ฝนตกพรำ วรรคหนึ่งในบทกวี เทศกาลเช็ง เม้ง ที่แต่งโดยตู้มู่กวีที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน
[2] อาการปล่อยเจ็บ คือค่อยๆ กดหน้าท้องลงไปอย่างช้าๆ จน คนไข้เริ่มเจ็บหรือเริ่มรู้สึกตึงฝ่านิ้วมือที่กด แล้วให้ยกมือขึ้นทันที ถ้า คนไข้สะดุ้ง หรือนิ่วหน้า หรือร้องเพราะเจ็บ แสดงว่าหน้าท้อง บริเวณที่ตรวจนั้นมี
