เห็นท่าทางของหวังทง เฉินชางอดพูดไม่ได้ “หัวหน้าหวังทำงานหนักขนาดนี้เลยหรือครับ กินข้าวก่อนค่อยทำต่อนะครับ”หวังทงอดยิ้มไม่ได้ เขาหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก “ขอโทษด้วยครับ ทำแบบนี้จนชินไปแล้ว เวลากินข้าวไม่มีวิทยานิพนธ์เป็นอาหารจานเสริม รู้สึกไม่ชินเลยครับ!”ได้ยินคำพูดของหวังทง จู่ๆ เฉินชางก็ชะงักไปนี่สินะ…ที่เรียกว่ายอดฝีมือเมื่อก่อนตนกินข้าวไปด้วยดูหนังไปด้วยตลอดไม่แปลกที่หวังทงจะเป็นผู้มีอิทธิพลของแผนกศัลยกรรมหัวใจวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนนี่เป็นการทุ่มเทด้วยความจริงใจ!เป็นความเคยชินที่ทำมาหลายสิบปีดูเหมือนเป็นการพูดเล่นกัน แต่กลับทำให้เฉินชางสะเทือนใจเฉินชางยิ้ม “ไม่มีอะไรครับ หัวหน้าหวังทำงานต่อเถอะครับรักษาสุขภาพด้วยครับ”ตอนแรกเฉินชางคิดว่าจะให้หัวหน้าหวังเขียนวิทยานิพนธ์ให้ตอนนี้ดูแล้วทำใจใช้งานเขาไม่ลงจริงๆหวังทงได้ยินแล้วก็รีบปิดฝากล่องข้าวแล้วขวางเฉินชางไว้ พูดกับเขาว่า “มาได้จังหวะพอดี ผมมีเรื่องจะปรึกษาครับ”เฉินชางประหลาดใจ “เรื่องอะไรครับ”หวังทงยิ้มเกรงใจ “อาจารย์เฉินครับ ช่วงนี้ผมเตรียมจะเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นเพื่อเผยแพร่ลงวารสาร ‘เดอะแลนซิต’!”เฉินชางได้ยินแบบนี้ก็อึ้งงันไปทันทีคุณพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเอง ผมก็ไม่ลำบากใจแล้วเฉินชางรีบพูดว่า “หัวหน้าหวัง นี่เป็นเรื่องที่ดีครับ!”หวังทงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ครับ ผมคิดว่านี่คือโอกาสถึงอย่างไรเ
