องนั่นเหมือนอะไรน่ะ”“เหมือนอะไรงั้นหรือ หัวไชเท้าหรือ”……จู่ๆ บทสนทนาของทั้งสองคนก็สะกิดใจเฉินชาง!จริงด้วย หรือว่าภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจจะเกี่ยวกับสิ่งที่กลืนลงไปพอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางจึงคิดถึงสถานการณ์หลายอย่างเป็นต้นว่า…ดังนั้นเขาจึงหันหลังไปพูดกับหม่าเยว่ฮุยทันควัน “หัวหน้าหม่าติดต่อห้องส่องกล้องดูหน่อยครับว่าในกระเพาะมีอะไรอยู่”หม่าเยว่ฮุยพยักหน้า พวกผลตรวจโทรโปนินยังไม่ออกมานี่นาตอนนี้ต้องตรวจดูให้แน่ชัดว่าสิ่งแปลกปลอมที่ผู้ป่วยกลืนลงไปคืออะไร จะดึงออกมาได้หรือไม่กันแน่ไม่นานนักหม่าเยว่ฮุยก็ติดต่อห้องส่องกล้อง พยาบาลเข็นผู้ป่วยไปที่ห้องส่วนเฉินชางก็มาหาชายหญิงชราให้พวกเขาเซ็นชื่อที่จริงแล้วการส่องกล้องก็เป็นการตรวจที่มีความเสี่ยง ถึงขั้นกล่าวว่าเป็นการผ่าตัดชนิดหนึ่งได้เลยดังนั้นจึงจำ เป็นต้องเซ็นชื่อแต่เฉินชางยังไม่ทันอธิบายจบ พวกเขาก็ยิ้มและรับปากกามาเซ็นชื่อแล้วชายชราลายมือสวยมาก ไม่ลังเลสักนิด“รบกวนหมอด้วยครับ!”ชายชรายิ้มให้เฉินชางอดถามไม่ได้ “คุณไม่อยากรู้เรื่องแน่ชัดสักหน่อยหรือครับ”ชายชราส่ายหน้า “พวกคุณยังรังแกคนน่าสงสารคนหนึ่งได้อีกหรือ”ประโยคเดียวทำเอาเฉินชางนิ่งเงียบไปทันทีนี่คือความเชื่อใจงั้นหรือเฉินชางยิ้มให้ “วางใจเถอะครับ มีพวกเราอยู่นี่!”ชายชราพยักหน้าหัวเราะชอบใจ…………พวกหัวหน้าก็สงสัยว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จึงตามไปด้วยกันทันทีระหว่างทาง โหวหรงเอ่ยถามด้วยความอยาก
