นอึ้งไปเลย!จริงด้วย!เป็นไปได้ไหมที่จะมีสัญญาณไฟฟ้าแทรกแซงโหวหรงพลันตาเป็นประกาย “คุณจะบอกว่า…”ตอนนี้เฉินชางหยิบฟิล์มของผู้ป่วยออกมาส่งให้โหวหรง“หัวหน้าโหว คุณดูอีกทีครับว่าสิ่งที่กินเข้าไปเหมือนอะไร”โหวหรงชี้ฟิล์มแล้วหัวเราะฮ่าๆๆๆ ออกมาทันที “คุณจะบอกว่า…ได้ๆ! หมอเฉิน คุณนี่ทักษะสูงดีจริงๆ! ของแบบนี้ยังนึกออกมาได้!”หัวหน้าฉางเห็นโหวหรงหัวเราะจึงหยิบฟิล์มมาดู ทันใดนั้นก็อดหลุดหัวเราะไม่ได้เช่นกันตอนนี้เหล่าหม่าเดินอยู่ข้างหน้า พอได้ยินว่าพวกเขาหัวเราะอยู่ข้างหลังก็อดไม่ได้หันกลับมา “พวกคุณหัวเราะอะไรน่ะ”โหวหรงอดไม่ได้เอ่ยขึ้นว่า “เหล่าหม่า คุณรู้ไหมว่าทำไมคลื่นไฟฟ้าหัวใจของผู้ป่วยถึงผิดปกติ”โหวหรงส่ายหน้าอย่างน่าพิศวง “ผมอุบไว้ก่อน เดี๋ยวคุณไปห้องส่องกล้องก็รู้แล้ว”ตอนนี้โหวหรงกับหัวหน้าฉางมองเฉินชางแล้วอดไม่ได้ชูนิ้วโป้งให้!“เก่งจริงๆ!”ด้านนักศึกษาปริญญาโททั้งสองต่างงุนงงไปหมดตอนนี้เหล่าหม่ามามัวสนใจหยอกล้อกับพวกเขาไม่ได้จึงกลอกตาใส่โหวหรง “ผู้ป่วยเป็นถึงขนาดนี้แล้วพวกคุณยังหัวเราะดีนะญาติเขาไม่อยู่”โหวหรงหน้าแดงไปพักหนึ่ง เขาไอกระแอมแล้วก็ไม่พูดอะไรอีกแน่นอนว่าทำแบบนี้ส่งผลกระทบไม่สู้ดีเท่าไรนัก แต่เขาเองก็ทนไม่ไหวพอทุกคนมาถึงห้องส่องกล้องก็ดำเนินการตรวจอย่างรวดเร็วหลังจากสอดกล้องลงไปในหลอดอาหาร…จนไปถึงในกระเพาะแล้ว ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนตะลึงทันที!“นี่มัน…ถ่านไฟฉายหรือ!” แพทย์ส่อ
