ึ่ง คิดว่าตัวเองสำ คัญเสียจริง ไม่ได้มาเพราะเงินอยู่ดีหรือสองล้านยังไม่พอหรือไง คิดอะไรน่ะ ผมว่าเพราะเงินไม่พอนั่นละ! หึ!”ฉี่เซี่ยงเจิ้งสีหน้าอึมครึม ไม่ได้พูดอะไร ก็จริง เขาคิดว่าแผลเดียวสองล้านมันมากไปจริงๆต่อให้เถียนฮุ่ยมีค่ามากกว่านั้น แต่สัญชาตญาณฉีเซี่ยงเจิ้งรู้สึกว่าเฉินชางกำลังโก่งราคาสูงลิ่ว เขาคิดว่าเรื่องง่ายๆ แบบนี้ก็เรียกราคาสองล้านเฉินชางหันไปมองฉีเซิน อดยิ้มออกมาไม่ได้เขาได้ยินแล้ว!ใช่แล้ว หลังจากเฉินชางเสริมแกร่งแล้ว ทั้งประสาทการได้ยินและการมองเห็นก็แข็งแกร่งขึ้นโชคร้ายที่เฉินชางได้ยินคำพูดของฉีเซินทั้งหมดแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเขาหันไปมองบาดแผลของเถียนฮุ่ย วิธีการผ่าตัดและความน่าจะเป็นต่างๆ ฉายวาบในดวงตาไม่หยุดผ่านไปสองสามนาทีเฉินชางพยักหน้า “ผมเข้าใจแล้วครับ”พูดจบก็เดินออกไปข้างนอกพอเห็นเฉินชางเดินออกมา ฉีเซี่ยงเจิ้งก็รีบเอ่ยถาม “หมอเฉินรักษาได้ไหมครับ”เฉินชางพยักหน้า “ได้ครับ!”ฉีเซี่ยงเจิ้งรีบพยักหน้า “งั้นต้องรบกวนหมอเฉินด้วย เรื่องคราวนี้ฝากด้วยครับ ผมจะให้คนเตรียมเงินให้สองล้านตอนนี้เลย!”เฉินชางส่ายหน้า “ผมบอกแล้วว่าสองล้านไม่พอ!”ประโยคเดียวทำเอาคนที่อยู่รอบๆ เงียบลงฉีเซี่ยงเจิ้งอดไม่ได้เอ่ยถาม “งั้น…หมอเฉินว่าต้องเท่าไรถึงเหมาะ”เฉินชางยิ้ม “สิบล้าน”ฉีเซี่ยงเจิ้งพลันพูดไม่ออก!ไม่ใช่ว่าเขาจ่ายไม่ไหว เขาแค่รู้สึกเหมือนตอนซื้อผัก ถ้าขายมันฝรั่งให้ตนลูกละพันหยวน แบ
