า “หมอเฉิน ผมได้ยินหวังทงบอกว่าคุณมาจากโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินไม่ใช่หรือ อยู่ที่โรงพยาบาลอันดับสองแห่งมณฑลตงหยางหรือ”เฉินชางพยักหน้า “ครับ ใช่ครับ เป็นหัวหน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยายาลอันดับสองแห่งมณฑลตงหยาง”หลี่ข่ายพยักหน้าแล้วถามทันควัน “หมอเฉินก็ไม่ใช่คนนอก ผมจะพูดเปิดอกแล้วกัน คุณว่าปักกิ่งยูเนียนเป็นไง”เฉินชางอึ้งทันที!ค่อนข้างตื่นเต้น!แต่ไม่นานเฉินชางก็นิ่งเงียบ มองหลี่ข่ายแล้วถามว่า“ผู้อำนวยการหลี่ ถ้าผมมาปักกิ่งยูเนี่ยนกี่ปีถึงจะได้เป็นหัวหน้าแผนกฉุกเฉินหรือครับ”ถามประโยคเดียวทำเอาทุกคนนิ่งไป!ขนาดหลี่ข่ายค่อนข้างอึ้งทันใดนั้นหลี่ข่ายก็โล่งใจ เขาเข้าใจความคิดของเฉินชางแล้ว“อืม ผมเข้าใจความหมายคุณแล้ว เอาอย่างนี้แล้วกัน รอตอนที่ผมให้คุณเป็นหัวหน้าได้ ผมจะเชิญคุณมาอีก”เฉินชางพยักหน้ายิ้ม “ครับ ตั้งตาคอยวันนั้นเลยครับ”“ที่จริงบอกตามตรง เมื่อก่อนผมก็ฝันอยากมาเรียนที่ปักกิ่งยูเนี่ยนครับ!”หลี่ข่ายพลันยิ้มให้ “ครับ สู้เขา ถ้ามีโอกาสผมจะเชิญคุณมาเป็นอาจารย์ที่ปักกิ่งยูเนียน”เฉินชางพยักหน้ารับพอคุยกันสักพัก เฉินชางก็ลุกออกไปที่จริงเฉินชางในตอนนี้ต่างจากเมื่อก่อนนานแล้วสิ่งที่ตัวเขาในอดีตวาดหวังคือได้บรรจุและมีการงานที่มั่นคงสิ่งที่ตัวเขาในตอนนี้ต้องการคือเวทีที่เขาเป็นอิสระ ไม่อยู่ใต้ใคร และทำให้เขาได้ใช้ความสามารถของตัวเองพูดให้ชัดเฉินชางต้องการตกตะกอนวิชาแพทย์ไม่ใช่แค่เพิ่มเทคนิค แต่ต้อ
