ิ้งกั๋วถานไม่ได้“ประธานเจิ้ง ฉันมีเรื่องขอความช่วยเหลือค่ะ เพื่อนฉันบาดเจ็บอยากให้เฉินชางช่วยเย็บแผลให้หน่อยค่ะ แต่…ตอนที่ฉันโทรหาเขาเขาเหมือนจะยุ่งอยู่” สวีรั่วหยุนฉลาดมาก เข้าเรื่องทันทีโดยไม่ได้พูดไร้สาระเจิ้งกั๋วถานได้ยินแล้วลังเลไปครู่หนึ่งจึงพูดว่า “เฉินชางอาจจะยุ่งอยู่จริงๆ เดี๋ยวผมโทรไปถามสักหน่อยแล้วกัน”หลังจากวางสาย เจิ้งกั๋วถานก็โทรหาเฉินชางเฉินชางเห็นหมายเลขผู้โทรเข้าก็รู้ทันทีว่าเป็นเรื่องอะไร เขาลังเลครู่หนึ่งจึงเปิดโทรศัพท์บนรถยนต์ “ครับ ประธานเจิ้ง”เจิ้งกั๋วถานเห็นว่าเฉินชางรับโทรศัพท์ก็รีบถามว่า “เสี่ยวเฉินคุณมีธุระด่วนเหรอครับ”เฉินชางพยักหน้า “ครับ หัวหน้าซุนจากแผนกศัลยกรรมทั่วไปวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนมีเคสผ่าตัด ต้องการให้ผมไปช่วยอย่างเร่งด่วนครับ”เขาไม่ได้อ้อมค้อม พลันพูดว่า “เรื่องของคุณสวี ผมไปไม่ได้จริงๆ ขอโทษด้วยนะครับ ประธานเจิ้ง”เจิ้งกั๋วถานได้ยินแล้วเผยรอยยิ้มทันที ไม่ได้สนใจเลยสักนิด“ไม่เป็นไรครับ คุณทำงานไปเถอะครับ ผมก็ไม่ได้ติดต่อคุณนานแล้วเลยโทรหาสักหน่อย เรื่องทางนั้นคุณไม่ต้องสนใจนะ คุณยุ่งอยู่ ผมไม่รบกวนแล้ว อีกไม่นาน ผมอาจจะไปเมืองหลวง ไว้เจอกันนะครับ”เฉินชางยิ้ม “ได้ครับ”หลังจากวางสาย เจิ้งกั๋วถานก็ส่งข้อความหาสวีรั่วหยุนแล้วไม่ได้สนใจอีกสวีรั่วหยุนเห็นข้อความแล้วอึ้งไปทันที[หมอเฉินงานยุ่งมาก]สวีรั่วหยุนอดมองเถียนฮุ่ยอย่างรู้สึกผิดไม่ได้
