งเล็กที่แทรกเข้ามา จากนั้นเฉินชางก็เข้าสู่โหมดทำงานต่อ…………วันนี้เฉินชางเลิกงานตอนเที่ยง แต่ก็ไม่ได้กลับบ้าน เขาสั่งอาหารมาที่ห้องทำงาน ช่วงเช้าคนไข้เยอะมาก หลังจากรักษาผู้ป่วยในเสร็จ ก็มีคนไข้ที่ได้รับบาดเจ็บภายนอกต้องจัดการให้ทันเวลากว่าเขาจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็ประมาณบ่ายโมงกว่าแล้วหลังจากพนักงานส่งอาหารวางอาหารลงพลันมองเฉินชางแวบหนึ่ง “หมอเฉิน กินข้าวก่อนนะครับ”เฉินชางยิ้มจะว่าไป ช่วงที่เฉินชางอยู่แผนกฉุกเฉิน ก็ได้รู้จักพนักงานส่งอาหารหลายคน พวกเขาส่งอาหารอยู่บริเวณโรงพยาบาล ไปๆมาๆ ก็สนิทกันไปแล้วเพิ่งกินข้าวเสร็จ เฉินชางก็ไปที่ห้องเวรห้องเวรของที่นี่เมื่อเทียบกับโรงพยาบาลอันดับสองแล้วใหญ่กว่าไม่น้อย มีเตียงหลายหลัง เหล่าหม่านอนกรนอยู่ แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อหลี่เยว่ที่อยู่ข้างๆ เลยสักนิดเช้าวันจันทร์งานยุ่งมากจริงๆ เหล่าหม่าตื่นมาตอนแปดโมงเช้ายังไม่ทันเปลี่ยนเวรด้วยซ้ำ ก็พาหลี่เยว่ขึ้นรถไปปฏิบัติภารกิจกู้ชีพทันทีเมืองหลวงใหญ่เกินไป ไม่เหมือนกับเมืองอันหยางโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเป็นศูนย์กลางของเครือข่ายช่วยเหลือทั้งหมดในเมืองหลวงหลังจากผ่าตัดฉุกเฉินสองเคส พอกลับมาทั้งสองก็กลายเป็นแบบนี้ มื้อเที่ยงก็กินแค่ขนมปังในตู้เย็นเฉินชางเพิ่งนอนลง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเพราะเป็นเบอร์แปลก เฉินชางจึงประหลาดใจไปครู่หนึ่งก่อนจะปิดเสียง เขาเดินออกจากห้องเวรแล้วค่อยรับสาย “สวัสดีครับ”“สวัสดีค่ะ หม
