พูดว่า “ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”ซุนกว่างอวี่พยักหน้าก่อนจะเร่งอีกครั้ง “เร็วๆ นะครับ! ในโทรศัพท์คุยไม่รู้เรื่องครับ”หลังจากเฉินชางได้ยินประโยคนี้ก็ตอบรับก่อนจะวางสายและวิ่งออกไปโดยไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำจากโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินถึงวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนต้องนั่งรถประมาณสามสิบนาทีระหว่างทาง เฉินชางได้โทรกลับไปหาสวีรั่วหยุน “ขอโทษด้วยนะครับ ตอนนี้ผมมีธุระด่วนนิดหน่อย ไปไม่ได้ ต้องขออภัยจริงๆครับ”ได้ยินคำพูดของเฉินชาง สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไปทันทีพลันตะโกนว่า “หมอเฉิน ผมรู้ว่าคุณต้องการเงิน! หนึ่งแสน ไม่สิสองแสน ขอเพียงแค่คุณมาเย็บแผลให้ ผมจะให้คุณสองแสน”เฉินชางอึ้ง ผมหน้าเงินงั้นเหรออีกอย่าง เฉินชางไม่ชอบน้ำเสียงของอีกฝ่ายเลยจริงๆ“ขอโทษด้วยนะครับ ผมมีธุระด่วน ถ้าเป็นแผลภายนอก คุณรีบไปหาหมอเถอะครับ อย่าทิ้งไว้นาน ไม่อย่างนั้นหลังจากหายแล้วจะกลายเป็นแผลเป็นที่ชัดเจน”เฉินชางเห็นแก่สวีรั่วหยุน หลังจากเตือนเสร็จก็สตาร์ทรถเตรียมออกเดินทางอีกฝ่ายได้ยินแบบนี้ก็ตะโกนว่า “ไม่พอใช่ไหม ห้าแสน!เย็บแผลทีเดียว ได้ห้าแสน!”เฉินชางเห็นแบบนี้ก็วางสายไปคนแบบนี้ เขาไม่อยากสนใจเลยจริงๆยังไม่ต้องพูดถึงประเด็นที่เฉินชางขาดแคลนเงินหรือไม่ ตอนที่เย็บแผลให้สวีรั่วหยุน ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวหูชิวพาคนมาทั้งโวยวายและเว้าวอนที่แผนกฉุกเฉิน เฉินชางก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกันแต่ในสายตาของชายหนุ่ม ตนเป็
