ังเพิ่มสีสันที่สวยงามให้กับเมืองนี้ผู้นำของบริษัทที่เถาจวินทำงานก็ออกมาให้คำมั่นสัญญาว่าหลังจากเถาจวินหายดีแล้ว เขาจะเลื่อนตำแหน่งให้เป็นพนักงานประจำ และให้รางวัล นอกจากนี้ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดในครั้งนี้จะได้รับการชดเชยเช้าวันถัดมาเป็นวันอาทิตย์เฉินชางมาถึงโรงพยาบาลก็ไปดูอาการของเถาจวินว่าเป็นอย่างไรตอนไปถึงโรงพยาบาล เขาเห็นเถาอันหรานนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน หลังจากเธอเห็นเฉินชางเดินมาก็รีบลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น“หมอเฉิน คุณมาแล้วหรือคะ”เฉินชางพยักหน้า “ครับ มีเรื่องอะไรครับ”เถาอันหรานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “หนูฝากบอกอะไรเขาหน่อยได้ไหมคะ หนูทนไม่ไหวแล้วจริงๆ หนูมีหลายอย่างอยากบอกเขา หนู…”ระหว่างที่พูด เถาอันหรานก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“แปดปีที่ผ่านมา เขาอยู่ตัวคนเดียวคงน่าสงสารและลำบากมาก แต่หนูกลับโทษเขา ขอโทษค่ะ…จดหมายฉบับนี้ หนูเขียนไว้เมื่อคืน เขาคงอ่านไม่ไหว หนูอัดคลิปวิดีโอไว้ ส่งไปที่วีแชทของคุณหนูมีเรื่องราวมากมายอยากบอกเขา”เฉินชางมองเถาอันหราน ไม่รู้ว่าจะปลอบใจอย่างไร ทำได้เพียงพยักหน้า “อืม ได้ครับ”เถาอันหรานพยักหน้าอย่างดีใจ “หมอคะ ดูแลพ่อหนูให้ดีนะคะ ขอร้องล่ะ…หลายปีที่ผ่านมา ไม่มีใครห่วงใยเขา ตอนนี้ป่วยขึ้นมา หนูหวังว่าเขาจะหาย หนูลางานไว้แล้ว รอพ่อออกจากห้องฉุกเฉิน หนูจะดูแลเขาเอง จริงสิ นี่โจ๊กที่แม่หนูต้มมา พ่อพอจะกินได้ไหมคะ”เฉินชางยิ้ม “ได้สิครับ”เถาอันหรานได้ยินว่าได้ก็
