า มีแต่พละกำลังครับ”หลังจากเฉินชางถามคำถามไปอีกหลายคำถาม เถาจวินก็อดพูดไม่ได้ “หมอเฉินครับ ผมได้ยินว่าลูกสาวและอดีตภรรยาผมมาเยี่ยมหรือครับ”เฉินชางชะงักไปครู่หนี่ง มองสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเถาจวินแล้วพยักหน้า “ครับ ใช่ครับ”เถาจวินได้ยินแล้วรีบพลิกตัว แต่บาดแผลใหญ่ของเขายาวตั้งแต่หน้าอกจนถึงหน้าท้อง ทำให้เขาโอดครวญด้วยความเจ็บปวด!“โธ่ ให้พวกเธอเห็นผมเป็นแบบนี้ไม่ได้นะครับ! เดี๋ยวจะเป็นห่วง!”เถาจวินกังวลเล็กน้อยเฉินชางอดพูดไม่ได้ “นี่อาหารกลางวันของคุณครับ”เถาจวินอึ้ง “คุณทำเองเหรอครับ”เฉินชางชะงักไป ฝันไปเถอะ…“ภรรยาคุณทำให้ เธออยู่หน้าประตู ให้ผมเอาเข้ามาให้คุณ”เถาจวินยิ่งเกรงใจ ได้ยินแบบนี้ก็เงียบไปทันทีตอนนี้เอง เฉินชางพลันพูดว่า “นี่คือสิ่งที่ลูกสาวคุณอยากบอกคุณ คุณลองดูนะครับ แต่…อย่าร้องไห้ล่ะ เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนแผล แผลฉีกอีก…”เถาจวินได้ยินว่าลูกสาวฝากมาก็ดีใจขึ้นมาทันที “ไม่หรอกครับ”เฉินชางเปิดคลิปวิดีโอในโทรศัพท์มือถือแล้วยื่นให้เฉินชางคิดว่าเถาจวินจะกลั้นได้ประมาณหนึ่งนาทีทว่า…อย่าประเมินชายสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรคนนี้เชียวสูงไปเชียว แค่คำว่า ‘พ่อ’ ของเถาอันหราน ก็ทำให้เขาน้ำตาอาบหน้าแล้วเฉินชางอดถอนหายใจไม่ได้ใครบอกว่าลูกผู้ชายไม่มีน้ำตาเพียงเพราะความรู้สึกยังไม่ลึกซึ้งพอต่างหาก
