วแน่ ความเสียหายที่เกิดขึ้นยิ่งยากจะประเมิน!เถาจวินหลับตา!ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของเขาทำให้เขาสงบนิ่งเมื่อเผชิญกับความเจ็บปวด และตัดสินใจได้ถูกต้องที่สุดทำให้เขามีสติในการเผชิญกับความเจ็บปวด!ตอนนี้ เขากัดฟัน ถลึงตาไม่พูดจา“อดทนไว้!” เสี่ยวเคอมองเถาจวินแล้วอดพูดไม่ได้เถาจวินหลับตาพร้อมพูดว่า “ผมอยากยอมแพ้จริงๆ เลยอยากหลับตาแล้วหลับไป…”ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากเขียวคล้ำ ทำให้เขาดูน่ากลัวขึ้นกว่าเดิม“แต่ถ้าผมหลับไป ทุกคนก็จะลืมผมแล้วจริงๆ”หลังจากพูดจบ เถาจวินลืมตาขึ้นมองเสี่ยวเคอแวบหนึ่ง“ลูกสาวผมรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ เขาหนีไปกับแม่เขาแล้ว เพราะผมคนเดียว…”เถาจวินรู้สึกว่าชีวิตของตนกำลังไหลไป เหมือนเวลาชีวิตกำลังนับถอยหลังอย่างไรอย่างนั้นหนังสือเล่มหนึ่งเขียนไว้ดีมาก เวลาที่คนเสียเลือด สิ่งที่หัวสมองคิดได้จะน้อยลงเรื่อยๆ ทว่าสิ่งที่คิดถึงในตอนนี้ จะเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต!เพราะคุณกำลังใช้เลือดและพลังงานเฮือกสุดท้ายของคุณเพื่อคิดถึงคนคนนี้ เขาจะต้องเป็นคนที่คุณรักที่สุดและคิดถึงที่สุดอย่างแน่นอน…เถาจวินเคยเป็นทหาร เคยเป็นคนดี เคยบุกน้ำลุยไฟ เคยเป็นฮีโร่เคยทวงหนี้ เคยชกต่อยคน เคยทำผิด เคยติดคุก และเคยเป็นคนร้ายเคยแต่งงาน มีภรรยา มีลูกสาว…เคยหย่า มีบ้านอันว่างเปล่าหลังหนึ่งที่มีเพียงประตู หน้าต่าง…ตอนที่หลับตา เถาจวินรู้สึกว่านี่คือทั้งชีวิตของตนเองคิดๆ อยู่ เถาจวินก็หมดสติไป!เฉินชางเริ
