่พูดว่า ‘คนมาก’ พวกพี่ชายก็ยิ้มออกมา
“ฮ่า ๆๆๆ…ใช่น่ะสิ ในหมู่บ้านละแวกนี้บ้านไหนมีพี่น้องเยอะเหมือนพวกเราบ้าง?” จูซื่อกล่าว “ท่านแม่มีลูกตั้งแปดคน มีจูปาเม่ยเป็นลูกสาวคนเดียว คนอื่นเป็นลูกชายหมด ทั้งยังโตมาได้ทุกคน ถ้าให้มายืนเรียงกัน คนอื่นมีแต่จะต้องกลัวพวกเรา”
“ตอนเด็ก ๆ ดียิ่งนัก แต่พอพวกเราโตขึ้นมา แต่งงานกันหมดแล้ว ก็เริ่มมีใจเห็นแก่ตัว…” จูอู่กล่าวอย่างสะท้อนใจ บรรยากาศก็พลอยหดหู่ลง
แต่เขายังคงพูดต่อไปราวกับไม่ทันสังเกต
เขากล่าวถึงความเปลี่ยนแปลงของพี่น้องทุกคน และยังกล่าวถึงแผนการที่ท่านแม่จัดเตรียมไว้สำหรับพวกเขาแต่ละคู่
เริ่มจากจูซาน ตามด้วยคู่ของจูซื่อ แล้วเป็นคู่ของตนเอง คู่พี่ใหญ่ มีเพียงฝั่งพี่รองที่ยังไม่มีอะไรชัดเจน
“ที่จริงจะว่าไม่มีอะไรก็ไม่ถูก” จูอู่กล่าว “ตอนเย็นวันนี้ท่านแม่ก็บอกแล้วว่า การเลี้ยงกระต่ายไม่ใช่ถนนสายเดียว แต่ยังสามารถแตกออกไปได้หลายสาย”
“พอเลี้ยงกระต่ายจนโตแล้วสามารถนำเนื้อไปขาย ถ้าเป็นสายอาหารการกิน พี่สี่มีพรสวรรค์ด้านนี้ ถึงอย่างไรก็ต้องให้พี่สี่ช่วย”
“นอกจากเนื้อกระต่าย ยังสามารถขายขนกระต่าย เรื่องการค้าก็หนีไม่พ้นพี่สะใภ้สี่อยู่แล้ว”
“นอกจากนี้ ยังมีเรื่องการสอนคนอื่น นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร ก่อนหน้านี้ตอนทำปุ๋ยหมัก ทุกคนได้สั่งสมประสบการณ์มามากพอแล้ว”
“ไม่ต้องบอกก็รู้ว่างานนี้ต้องมอบหมายให้พี่ใหญ่และพี่รอง พวกท่านอายุมากแล้ว ทั้งยังเคยสอนคน
