คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ คืนนี้ฉันจะกิน…เดี๋ยวหัวหน้าจวงมีเคสผ่าตัด ฉันอยากดูสักหน่อยค่ะ”เฉินชางมองบนซุนกว่างอวี่เห็นแบบนี้ก็เผยรอยยิ้มวัยรุ่นก็ดีแบบนี้แหละจวงเยว่หมิงเห็นเฉินชางจะกลับก็รีบรั้งเอาไว้ “หมอเฉิน คุณว่า…ผมจะเป็นกองบรรณาธิการได้ไหมครับ”เฉินชางได้ยินแล้วเผยรอยยิ้มทันที “แน่นอนครับ!”จวงเยว่หมิงได้ยินแบบนี้ก็ดีใจมากอย่าดูถูกกองบรรณาธิการเชียวอย่าลืมว่าพอหนังสือมืออาชีพในอุตสาหกรรมจะกลายเป็นมาตรฐานอุตสาหกรรม ทุกคนในอาชีพนี้ถือสำ เนาอยู่ในมือในฐานะกองบรรณาธิการ นี่ถือเป็นผลงาน!เขียนความสำ เร็จลงในเรซูเม่ ถือเป็นผลงานอันรุ่งโรจน์ที่ไม่มีใครกล้ามองข้ามเพราะนี่คืออิทธิพลจวงเยว่หมิงรีบขอบคุณ “ถ้าอย่างนั้นต้องขอบคุณหมอเฉินด้วยนะครับ”เขาดีใจจริงๆ!“เสี่ยวฉิน การผ่าตัดเคสต่อไป คุณเป็นซัพพอร์ตหมายเลขหนึ่งนะครับ” จวงเยว่หมิงตัดสินใจและตอนนี้เอง แพทย์เจ้าของไข้ที่ตามมาชะงัก“หัวหน้าจวง…ไม่ใช่ผมเหรอครับ”จวงเยว่หมิงมองเสี่ยวเกาแวบหนึ่งพลันถอนหายใจ “เสี่ยวเกาให้โอกาสเสี่ยวฉินสักครั้ง คุณมาเป็นซัพพอร์ตหมายเลขสอง”หมอเกาถอนหายใจ ช่างเถอะ ซัพพอร์ตหมายเลขสองก็เป็นซัพพอร์ตเหมือนกัน!อีกด้าน เฉินชางที่คุยกับซุนกว่างอวี่อยู่ จู่ๆ ก็พูดเย้าตัวเองขึ้นมา “ผมกลับบ้านไปทำกับข้าวก่อนนะครับ เป็นพ่อบ้าน…”ซุนกว่างอวี่อดยิ้มไม่ได้ “รักภรรยาจริงๆ เลย เสี่ยวฉินดูก็รู้ว่าค้ำจุนสามี”ทว่า ตอนที่เฉินชางได้ยินว่าเสี่ยว
